Dk, gevolgen van hel vervoer door sloom. liÜ7 



slamnien, gebruiken, karakters, vooroordeelen en longvalleii on- 

 herkenbaar door elkander mengelt. 



Een volk, dat onder beschaafde naburen geene eigene letter- 

 kunde ophoudt, kan ook zijne taal niet ophouden. De rijke letter- 

 kunde onzer drie magtige naburen , de Duitschers , Franschen en 

 Engelschen , staat dreigend tegen de onze over, als drie reuzen 

 tegen eenen dwerg. Onze taalgeleerde opvoeding geeft ons toe- 

 gang tot de schatten van alle drie, en wanneer de stoom ons 

 ook persoonlijk meer met die natiën in aanraking brengt, zoudt 

 Gij dan niet beginnen te vreezen, Mijne Heeren! dat onze natie, 

 nu reeds zoo verlekkerd op het vreerade, eenmaal geheel hare 

 eigeue letterkunde en taal zou laten varen? De noodlottige scheu- 

 ring van 1830 , die onze staatkundige raagt onherstelbaar knakte, 

 bragt ook onze letterkunde den gevoeligsten slag toe, daar zij de 

 helft der koopers onzer nationale werken van de markt dreef, 

 en den uitgever de keuze liet om zijne werken, of te duur te 

 maken, of in het geheel niet uit te geven , beiden even noodlot- 

 tig voor den moed en ijver der Schrijvers. Dan eerst, Mijne 

 Heeren ! zullen wij dit gevaar onzer nationaliteit perken stellen , 

 wanneer wij het voorbeeld van Duitschland navolgen, hetwelk, 

 verdeeld in rijken bijkans even onafhankelijk van elkander als 

 Nederland en Belgiën , echter eene aan alle broederstammen ge- 

 meenc en daardoor magtige letterkunde ophoudt. Heeft ook de 

 Republiek van Noord-Amerika niet dezelfde letterkunde gemeen 

 met Engeland, van hetwelk zij afgevallen is? Wanneer wij ons 

 dien zin eigen willen maken; wanneer wij ons kunnen verhef- 

 fen tot het denkbeeld, dat eene nationale letterkunde niet door 

 politieke grenzen, maar door gemeene afkomst, door ééne taal en 

 denzelfden ijver voor die taal bepaald wordt; wanneer wij ons 

 welmeeneiid sluiten aan de vereerders en beoefenaars der Neder- 

 landsche letteren in Belgiën, die noch in getal noch in yver voor 

 de onze behoeven onder te doen, dan geloof ik, dat wij op den 

 eenigen zekeren weg zijn, om het aanzijn onzer taal- en letter- 

 kunde tegen de versnelde middelen van vervoer en nationale 

 vermenging te verzekeren. Eendragt ma<dn magt; deze oude 

 spreuk der Nederlanders voeren de Belgen nog op hunne muii- 



