De gevels van de hutten. 373 



Doch 't is een spotprent op haarzelf, 



Dat hoog en schitlrend grafgewelf, 

 Dat zich de trotschheid op deed rijzen : 



Daar staat het, op dien top gebouwd. 

 Als om van ver reeds aan te wijzen. 



Wat eens de hoogmoed overhoudt. 



Of — meent gij op dien berg misschien 



Het jagtslot van den heer te zien. 

 Wiens landgoed uitloopt door die heiden? 



Verbeeldt ge u, vreemdling in dees streek! 

 Dat hij van boven 't oog laat weiden 



Langs dal en heuvel , bosch en beek , 



En uit zijn weelde en overvloed 



Op de armoe neerziet aan zijn voel? 



Kom meê, misleide! Naderbij 



Bespied aan de eene en de andre zij ! 

 Daal ueêr; daar rookt een schouw: tree binnen. 



Ja , 't is hier arm ! een leemen muur , 



Een vloer van helm, een plag aan 't vuur, 

 Een stroobed , zonder wol of linnen .... 



Maar op die ruige biezen ligt 



En wentelt zich een spelend wicht; 

 Een moeder zit er naast te spinnen, 



En langs dat dak van mos en riet 



Rolt somtijds nog een vrolijk lied. 

 Er kloppen harten in die wanden. 



Er is gevoel en adem in; 

 Er hechten — ook de naauwstc banden , 



