374 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 



Er gloeit — tot zelfs de moedeimin. 

 Ginds?... Kom, indien ge er in durft treden; 



Stijg opwaarts uit de lage kluis 



Naar 't hoog ea heerlijk knekelhuis. 

 Dat u. een burgt scheen van beneden. 



Wat is 't hier huivrig, hol en koud! 

 Geen adem gaat er ; stem noch zangen 

 Weergalmen hier langs welf en gangen: 



"t Zijn graven — graven, wat ge aanschouwt! 

 Zie, onder gindsche strooijen daken 



Vlijt, als de zon haar fakkel bluscht, 



Het arm gezin het hoofd ter rust. 

 Om met het zonlicht weer te ontwaken; 



Maar, daal het lieflijk avondrood. 

 Of tooi weer de ochtend beemd en dreven, 

 't Is op den heuvel hier om 't even; 



't Ontwaakt niet, wat er de oogen sloot: 

 Daar, in die hutten, huist het leven; 



Hier, in dit trotsch gewelf, de dood. 



Hoe deerlijk soms de schijn misleidt! 



Wal denkt ge, in uwe eenvoudigheid. 

 Gij, dorper, die de drokke straten 



Der hofstad doorwoei t, die de pracht 



Der gevels ziet langs plein en gracht; 

 Gij , die uw kerspel hebt verlaten , 



Die buurt van hoeven , ver uit één 



Verspreid in drassig slib en veen? 

 Ja, 't is wel waard, het aan te staren. 



Dat hardsteen en dat bei lel werk! 



