De gei'els van de huizen. 2177 



Zich schaiea langs dat breed bordes, 



Zit mooglijk wel een rijksprinses 

 lu 't vorstlijk hermelijn te schreijen, 



Omdat een wulpsche prins zijn eed 



Verbreekt, zijn rang en pligt vergeel. — 

 O bij de kwellingen van 't leven, 



De vrucht der aarde en aller deel, 



Is in tapijtdoek en fluweel 

 Nog menig doodlijk gift geweven , 



Nog dorens van geheim verdriet, 

 Dat in uwe akkers en uw dreven 



Zijn scherpe wortels zelden schiet. 

 Keer , keer ! verdenk die pracht van buiten : 



't Is al wat blinkt ook hier geen goud: 

 Hing dat satijn niet voor die ruiten. 



Wie weet het, hoe gij huivren zoudt! 

 Keer, keer! mistrouw die trotsche tinnen. 



Die hoven met bordes en plein : 



Gedenk aan 't graf van Nellestein: 

 't Is buiten schooner dan van binnen. 



Neen, jonkvrouw! die uit spelen rijdt! 

 Zucht, ween niet om die schaamle kluizen; 



En, dorper, die de stad doorschrijdt ! 

 Schat naar de gevels van de huizen 



't Geluk er binnen niet altijd. 



Het tweede stukje draagt ten opschrift : 



