De Geuzenvrouw te Gouda. 379 



Vergastte zich aan Geuzenbloed, 

 Als wolven, die hun prooi verslinden. 



Geen naniaagschap, die baten niogt, 

 Geen blonde jeugd noch zilvren hairen : 

 Geen schiiilplaals , waar zij veilig waren; 



Geen huis, dat niet werd doorgezocht. 

 Aan 't hoofd der dweepende onverlaten 



Vloog, als een speurhond naar zijn buit, 

 De Roomsche Schout langs gracht en straten, 



De buurten snufflend in en uit. 

 Het woest geschreeuw, 't geklets der klingen, 



't Gesis en 't knallen van 't geweer 



Vermengde en warde heinde en veer 

 Zich in 't gegil der vlugtelingen ; 



En menig ketter plofte neer, 



Zoo 't heette, GodI ter uwer eer. 



Nu kwam de wisHng van 't getij : 

 De krijgskans liep den Spanjaard tegen; 

 De voorspoed volgde Nassaus degen. 



En Gouda viel weiras hem bij. 

 De Oranjevlag werd opgestoken; 



De Spaansche lag in 't slijk gescheurd. . . . 



Wat deed de Geus nu, op zijn beurt? 

 Hij liet zijn leed niet ongewroken; 



Hij ook bepleitte 's hemels zaak , 



Helaas! met martling, moord en wraak. 

 Streng, woekrend was het schaverhalen ; 



't Gold leek en priester, jong en oud; 



!\)aar, bovenal, de Roornschc Schout 



