380 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 



Zou vreeslijk duur zijn schuld betalen. 



Men stelde een bloedprijs op zijn hoofd ; 

 Een straf op 't helen en verzwijgen : 



Doch wat gedreigd werd of beloofd , 

 Hij was te ontdekken noch te krijgen. 



Men vorschte na, bij 't minst gedruisch, 

 Men zocht op daken en in holen, 



In ieder schuur, in elke kluis. 



Tot bij de Geuzenvrouw aan huis, 

 Waar hij wel veilig zat verscholen. 



Doch, na d'orkaan bedaart het zwerk; 

 De zee wordt stil, hoe fel verbolgen; 

 De Prins verbood dat wreed vervolgen, 



Dieu opstand tegen Christus kerk. 

 De Roomschen dorsten weer zich wagen; 



't Gewoel bevolkte op uieuw de stad; 



Bedrijf en arbeid werd hervat; 

 Men leerde allengs elkaar verdragen , 



Naar welk begrip men knielde en bad. 

 Nu dorst de Schout dan ook vei-schijnen : 



Hoe veel — hoe wreed hij had misdaan , 



Men zei ook hem vergifnis aan 

 En lijfsbehoud met al de zijnen: 



Hij kroop, nog bevende en vervaard. 



Weer voor den dag van onder de aard. 

 «Vrouw!" sprak hij: »ik heb veel geleden! 



«Wat uren, die ik nooit vergeet, 

 » Wat angsten heb ik doorgeslredcn ! 



»0p eiken slap, bij eiken kreet. 



