De Geuzenvroiiw te Gouda. 381 



» Die tot mij doordrong , daar beneden , 



«Ontviel me een droppel ijskoud zweet." — 

 "Heer!" zei ze, met een lach in de oogen, 



In d'eenvoud van haar Christenzin : 



»Gij waart daar wel verzekerd in; 

 »Laat zoeken (dacht ik) wat zij mogen! 



«Want, toen gijzelf, verwoed en wreed, 



«Den Geus zoo deerlijk bloeden deedt, 

 «En huis en hof werd ingebroken; 



«Toen ge alles doorzocht in de stad, 



«Hield ik daaronder, waar gij zat, 

 «Mijn eigen lieven man verstoken, 



«Dien gij den dood gezworen hadt " 



De Roomsche Hoofdschout kreeg een kleur, 

 En 't Geuzenvrouwtje sloot haar deur. 



Na het opzeggen der twee Dichlstukjes eindigde de Voorzitter 

 de Vergadering op de volgende wijze: 



Ook U, waardige des amorie van der hoeven! mag ik met een 

 opregt gemoed hier openlijk danken voor de wijze, waarop gij u 

 >an uwe taak hebt gekweten. In de dichlstukjes, die wij hoor- 

 den, klinkt nog, als vroeger, de toon van den man, die sedert 

 geruimen tijd den naam heeft van Nerrlaiids geliefden zanger, 

 en dien naam steeds lol in zijne grijsheid verdient. Ja ! Dat was 

 hij sedert lang, Necrlanils geliefde zanger, en hij is het nog, 

 wanneer hij — en waarom zoo zeldzaam? — zijne lier tokkelt. 

 Maar door eeue voordragt als de uwe ging ook geen der schoon- 

 heden , waarop die Gedichten bogen , verloren. Zulk een lolk van 

 zijn gevoel verdiende tollens te hebben. 



