Over de plaats van 't uitgestorvene geslacht Pierodaclylus. 431 



op. Blumenbach , SOEMMERRING en CDViER hebben elk hunne mee- 

 niiig gehad; en het was hier niet een verschil omtrent de na- 

 tuurlijke familie, zelfs niet omtrent de orde, neen! het was een 

 verschil omtrent de klasse der gewervelde dieren , waarin het 

 uilgestorven diergeslacht zou worden geplaatst; voor den een was 

 het een vogel, voor den tweede een zoogdier, voor den derde 

 een amphibie of kruipend dier. 



CüviEH heeft voor zijn gevoelen, dat de Pterodactylus een krui- 

 pend dier was , volgens zijne uitstekende en meesterlijke wijze , 

 beknopt die gronden bijgebragt, welke zijne uitgebreide kennis 

 der dierlijke bewerktuiging hem aan de hand gaven. Volgens 

 hem was, gelijk wij reeds hebben doen opmerken, dit geslacht 

 een kruipend dier, een geslacht van die klasse, welke in aantal 

 van soorten, in de hedendaagsche schepping althans, voor die 

 der visschen en vogels verre wijken moet, maar die in vreemd- 

 soortige vormen ook thans uog al de overige klassen van gewer- 

 velde dieren verre overtreft , en die in de menigvuldige lagen der 

 onderscheidene formatiën, welke, boven de steenkolen-beddin- 

 gen gelegen, zich tot de krijtformalie uitstrekken, zoo talrijke 

 overblijfsels van uitgestorvene geslachten bezit, dat hare kennis 

 zeer onvolkomen is , wanneer wij er die uitgestorvene geslachten 

 niet mede in opnemen. Ik acht het onnoodig, de gronden op te 

 sommen , die cdvier voor zijn gevoelen heeft bijgebragt. In 

 eene wetenschappelijke mededeeling aan een geleerd ligchaam 

 gelijk dat, waarin ik thans voor het eerst de eer heb het woord 

 te voeren, mag ik naar mijne overtuiging geenszins op de gren- 

 zen treden van hetgeen tot het gebied van onderwijs behoort; 

 zulk eene mededeeling vooronderstelt het bekende bekend , en 

 wenscht alleen het min bekende in het licht te stellen, of het 

 betwist wordende aan een nieuw onderzoek te onderwerpen. 

 Slechts in het voorbijgaan dus, herinner ik, en voor die herin- 

 nering zelve verschooning vragende, dat de duidelijke tanden in 

 beide kaken, het getal der lialswervelen, de gedaante der rib- 

 ben, de beenderen der ledematen aan cuvier de overtuigendste 

 bewijzen aan de Iiand gaven tegen de meeniug van blumeneach, 

 dat de Plerodnclyins een vogel was. Voor zijne meening, dat 



