PVunriieining eener zonderlinge wisseling non hladi'onn 

 hij eene Aristolochia Siplio. 



G. V R O L F K. 



Er is welligt geen deel der planteu, dal moer aan gedaante- 

 wisseling onderhevig is, dan het blad. Men vindt toch niet zel- 

 den aan hetzelfde gewas bladen zoo verschillend van vorm, dat 

 men hun met moeite zou willen toegeven van een en dezelfde 

 plant afkomstig te zijn, bijaldien de ondervinding niet allen 

 twijfel daaromtrent kwam op te heffen. De Acacia (üi-ersijolia 

 SCHLECUT. , vau ftlexicaanscliBn oorsprong, levert ten dezen aan- 

 zien een der merkwaardigste voorbeelden op. Hier toch ont- 

 moet men op hetzelfde gewas dan eens dubbel-gevederde bladen , 

 dan wederom, zonder aan een' bepaalden regel gebonden te 

 zijn, minder verdeelde bladen, dikwerf slechts hier en daar in 

 de lengte bezet met veertjes, of ook wel bladerige uitspansels, op 

 den top alleen veertjes dragende, en ten laatste geheel onver- 

 deelde , verticale meer of min breede uitspansels , die men , 

 om bun bladerig voorkomen en weefsel , phylloilia heeft geheeten. 



Zulk eeue verscheidenheid liehoort echter tot de zeldzaamhe- 

 den in het plantenrijk. Gemeenzamer is ecne bepaalde en vaste 

 afwisseling van gedaante, die zich regelt naar de plaats, welke 

 de bladen op het gewas innemen. Aan eenige Acacien \an 

 Nieuw-Holland is het niet vreemd, de eerste bladontwikkeling 

 aan stam en takken vedcrswijze verdeeld, de daarop volgende 

 minder gevederd te dragen, en de nog hooger op geplaatste als tot 

 verbreede bladsteelen, in verticale rigting, zamen te trekken. De 

 Acacia lieteropliyllit willd. levert er een sprekend voorbeeld van. 



Doch ook bij Europeschc planten zijn dergelijke verschijnselen 



