Over de ui/gaaf van de Ipliigeuia in Aulide, enz. 453 



«soleat. Curanduin igilur essc ut pateant /lonesla, celetitur 

 >'tiirpin: malle se perire, quam flagitii sibi consciam perpetuo ne 

 wargualur timere, et maritum liberosque dedecorare." 



Op deze wijs zou ik moeten voortgaan , zoo ik meer voorbeel- 

 den wilde aanhalen. Het aantal der uitgemonsterde plaatsen 

 is, zoo als ik reeds gezegd heb, zeer groot, en de vermeende 

 interpolatiën groeijen dermate in omvang, dat het breede, maar 

 met het geheel zamenhangeude, betoog van den slaaf in de He- 

 leiici (sv. 744 sqq), 14 verzen lang, over het nuttclooze en ver- 

 keerde der wigchelarij , benevens de 3 verzen , waarin liet koor 

 zijne toestemming betuigt, in de Disp. p. 10 sq. verworpen wor- 

 den, als eene «intempesliva disputatio;" terwijl in den Euripi- 

 des restilutus , V. II , p. 33 1 , deze rede verkort opgenomen 

 wordt, en de Heer hartung daarop laat volgen: «Indocto hanc 

 «dispulationem tribuit EiRiproES, quod volebat hanc cogniiioneui 

 »ad indoctissimos de plebe penetrare. Pudebat enina eum in- 

 «scitiae et superstitionis popularium, qua in suscipiendo bello 

 «contra Syracusios plus liariolis — quam prudenter suadentibus 

 » tribuerant." 



Wat er ook zij van deze historische toespeling, het is bekend 

 genoeg dat de wijsbegeerte van EURipmES hem de wigchelarij 

 deed afkeuren ; het overige laat ik voor rekening van den Heer 

 UARTUNG, want ik moet ten slotte nog zijne woorden uit liet be- 

 gin van meergemelde Disputatio p. 3 aanhalen : » Hoc autem 

 » tempore id ago, ut interpolamenla ostendam, quibus EiimpiDrs 

 Bfabiilae lamquani sordibus obduciae squalent, et quae sunt 

 »eius depravalionis rationes et quasi genera, exemplis demon- 

 «sirem. Quo in negotie duarum fabularum, quas totas spurias 

 net errore elripidi esse tributas opinor, Supplices dico atque He- 

 vraclidas, nullam sum ralionem habilurus." Wie zou niet ho- 

 pen in den Euripides rcslitulus de redenen van dat zonder- 

 ling vermoeden te zullen vinden? — Van de Supplices zegt de 

 Heer hartuno (V. II, p. 85). «Tam aptam tamquc vcre tragi- 

 »cam materiam quod non frequcntius veteres tragici traclassent, 

 «mirandum esset, nisi siimmam oadein li.ibcipt implicalionum 



