Over de ui/gaaf van de Ipliigenia in Aulide , enz. 459 



maakt, is, zoo ik mij niet bedrieg, V. II, p. 37 sq. , waar hij 

 van zijn vorigen twijfel over de eclitheid der woorden van 

 HEHCULES zegt: «Hnius oratiouis maxime miranda est ea pars, 

 »qua poetarum figmenta, tamquam indigna personis deorum, 

 «damnat hercules idem, qui paulo ante lunonem summae tur- 

 Mpitudinis ipse accusavit, uegatque adulteria a diis commissa 

 »esse idem, qui lovis adulterio se prognatum eiusque adulterii 

 «invidia mala omnia a lunone in se coUata esse testatus est, 

 «propter quam dictorum repugnantiam ego quondam illos versus 

 «a pbilosopliis inculcatos esse arbitratus sum. Retracto senten- 

 »tiain, quod, eliamsi non in herculem, tamen in euripidem, eos 

 Dconvenire intelligo. Eiusmodi enim consocialio rerum diclo- 

 »rumque inter se pugnantium ex poeseos et philosopbiae coniun- 

 MClione paene necessario nascebatur. Sequebalur euripides vulgi 

 iiopinionem non ideo, quod discedere ab ea periculosum sibi 

 «fore putaret, sed quia, si illam reliquisset, poësis ipsa relin- 

 nquenda fiiisset. A poetis enim, id quod iam herodotus cogno- 

 ))vit, et primitus deorum personae efïictae erant et perpeluo vulgi 

 )iopiniones sustentabantur, neque cuiquam poetarum respuere li- 

 )icuit fabulas, quas poësis ipsa procreaverat, in quibus tamquam 

 )iin suis babitabat. Neque lias damnandi ulla necessitas erat , 

 nmodo non veritatem ipsam, sed involucra veritatis üs inesse 

 » iutelligeretur." 



Ik moet bekennen niet in te zien hoe het gezonde verstand 

 van euripides met deze verdediging gered is. Dat in een ge- 

 sprek tusschen theseus en hercules de eerste het volksgeloof 

 omtrent de Goden belijdt, en hercules ongeloovig is, hierin is 

 niets vreemds, en het is moeijclijk uit dergelijke spelingen der 

 Dichtkunst de eigene meening of het eigene geloof der Dichters 

 op te maken. Waarom ook zou een dramatisch dichter ver- 

 antwoordelijk moeten zijn voor hetgeen hij een of ander per- 

 soon in zijn Dichtsluk laat zeggen? Of zou liet hem ongeoor- 

 loofd kunnen zijn, zoowel een' slechte als een' goede, zoowel 

 een' ongeloovige als een' gcloovige, ten looneele te voeren? En 

 moeten deze niet overeenkomstig met hun liart en hunne over- 

 tuiging spreken? Dat liripidbs gephilosophecrd had en con 



