Monsterachtige bloeiwrjie in Zea graeca en roslrala. 47 



ben, maar toch niet onvermeld te willen laten het zonderlinge 

 in dezen weelderigen -wasdom, dat de anderzins enkel vrouwe- 

 lijke bloemen van de Spica , daar, waar zij door misvorming lot 

 spicniae zijn uitgegroeid, óf aan het topeinde alleen, óf langs 

 de geheele lengte van meer dan zes duimen, uitsluitend bestaan 

 uit mannelijke bloemen ; terwijl de pluimen der mannelijke bloe- 

 men, meestal bij derzelver begin, somtijds in het midden, doch 

 ook aan het toppunt , bij afwisseling , zaaddragcnde bevonden 

 worden. Zoo zag hij het ten jare 1 837; zoo heeft hij het weder 

 gevonden in den zomer van het jaar 1840. 



Door zaden van meer dan ééne soort der Zea, welke zijn 

 Ambtgenoot de vriese , bij eene liezending van Professor eona- 

 Foi's , had ontvangen , en hem goedgunstig zijn medegedeeld , den 

 wasdom kunnende nag.ian van elk derzelve , heeft hij die van 

 de Zea graeca, Zea praecox en Zca rostrata, ieder afzonder- 

 lijk , gelegd in een' goed gcmesten tuingrond , en gelijkerwijze in 

 een' niet gemesten , hoogcr liggendeu zandgrond. 



Beide bevoiiden zich dus in ongelijke omstandigheden, het- 

 geen zich door den ongelijken groei ook duidelijk deed opmer- 

 ken. Doch waarop het hier vooral aankomt , die op den Zand- 

 bodem hebben geen van allen eenig blijk gegeven van weelde- 

 rigen wasdom in bloeiaar of pluim ; op den tuingrond daaren- 

 tegen verhielden zij zich even zoo als die van het jaar 1837, 

 welke in denzelfden grond gekweekt waren, de Zea praecox al- 

 leen uitgezonderd, welke niels van monsterachtigen groei vertoonde. 



Wat de reden van dit verschil lusschen Ac Zea praecox en de 

 overigen te dezen aanzien zijn moge, is moeijelijk te verklaren; 

 niet minder bezwaarlijk is het, genoegzame reden te vinden voor 

 den monsterachtigen wasdom van Zea graeca en rostrata. 



Welligl evenwel spelen weersgesteldheid en grondsoort eene 

 grooie rol in het te weeg brengen van dit verschijnsel. Heeft 

 niet reeds e. meijek de opmerking gemaakt , dat, in het jaar 1838, 

 de aardijppelen, bij zeer natte wecrsgesleldheid , over geheele 

 velden aan hunne bovcnaardsche stengels met knobbels bezet 

 waren, die zij anders gewoon zijn alleen onder den grond coort 

 te brengen? 



