70 DERDE KLASSE. — Javaaiisch 



in liet jaar 1835 heeft de Heer roorda van eysinga in zijne 

 Javaansche Spraakkunst , waarvan hij het begin, dat over het 

 Javaansche letterschrift handelt, bij gebrek van Javaansche druk- 

 letters, in steendruk heeft uitgegeven, aan het eind van dat ge- 

 steendrukt gedeelte, — tot oefening in het lezen, zoo als ik 

 denk, — een stuk Javaansch gegeven met het opschrift : Stuk eener 

 vertaling van gegraveerd schrift op eenen steen te Bramhanan; 

 en achter de Spraakkunst, bl. 89 vlg., heeft hij dat zelfde 

 stuk gegeven , overgeschreven in Europeesch letterschrift en met 

 eene Nederduitsche vertaling er nevens. Dit zelfde stuk gesteen- 

 drukt Javaansch heeft nu selberg nog eens op steen doen druk- 

 ken , slechts met vergroote letters , — misschien omdat hij wel 

 begreep , dat het vrij kleine schrift van roorda van eysinga niet wel 

 voor een facsimile van een op steen gebeiteld opschrift zou kunnen 

 doorgaan. Wat roorda van eysinga voor niets meer uitgeeft, 

 dan voor een brokstuk van eene vertaling van zulk een opschrift ; — 

 gelijk dan ook het gehee'.enal hedendaagsche schrift en de geheel- 

 enal hedendaagsche taal overvloedig bewijzen , dat het niets anders 

 zijn kan; — dat geeft selberg in wat grooter schrift voor een 

 facsimile van dat opschrift zelf, en is onbeschaamd genoeg om 

 er bij te voegen: «Die Javanischcn Steinschriften wurden ausser- 

 «dern bisher nar in Uebersetzungen mi igetheih, deren Treue mit- 

 xunter ia Zweifel gezogen worden ist. Aus diesem Grunde gcbe 

 »ich ein Facsimile in anliegender Lilhographie, mit beigefügter 

 «javanischer Lescweisc." — Zoo wil hij dan doen gelooven, dat 

 die bijgevoegde steendruk een facsimile is Van het opschrift , dat 

 zich, zoo als hij zegt, nm schonen Charakteren" op een' platten 

 steen in Brambanan bevindt! Dat wil hij ons doen gelooven, 

 niettegenstaande de Javaansche karakters, die hij ons geeft, ver- 

 schrikkelijk leelijk,v/aTe caricaturen en dikwijls naauwelijks leesbaar 

 zijn. Niet eens van het schrift van roorda van eysi.nga geeft hij 

 eea facsimile. De letters van hoorda van eysinga zijn wel niet fraai, 

 maar toch duidelijk en niet zoo mismaakt: en de fouten , die roorda 

 VAN eysinga gemaakt had , heeft hij wel l>ehouden , jnaar hij lieefl 

 er andere bijgemaakt. 



Doch de onhesch.iamdheid van sei.berg gaat nog verder. — Hij 



I 



