144 TWEEDE KLASSE. 



oordeel ecliter mag zich niet ricliten naar den maatstaf, welken 

 men tegenwoordig bij een diclitstuk zoude gebruiken. Om billijk 

 te zijn, beboort men te vragen, wat in de veertiende eeuw van 

 den dichter gevorderd werd, en of de schrijver voldaan heeft 

 aan de vereischten, welke hy zelf in zijn werk bij den dichter 

 verlangt; en dan zullen wy, naar ik vertrouw, die vraag niet 

 anders dan toestemmend kunnen beantwoorden; want niet slechts 

 is de Autheur, gelijk wy vroeger reeds hebben opgemerkt, waar- 

 heidlievend en belezen ; maar ook geeft hy op vele plaatsen blijk 

 van dichterlijken aanleg, en is er verscheidenheid in zijn schrijf- 

 trant, naarmate hij verhaalt, beschrijft of ondermjst. Wanneer 

 hy zich gebonden voelt door de noodzakelijkheid, om eenvoudig 

 de gebeurtenissen op te sommen of om plaatsen van andere schrij- 

 vers getrouw te vertolken, dan moet hy , om het rijm verlegen, 

 zich dikwijls behelpen met de gewone, ook by maerlant en an- 

 deren zoo menigvuldige stoplappen van zyt zeker des, weet dat, 

 als wy verstaen en dergelijken : en meermalen, vooral wanneer 

 het de overzetting van gebeden of schriftuurplaatsen geldt, vraagt 

 de gemoedelijke man op een echt naive wijs verschooning, dat 

 het rijm hem heeft belet, die plaatsen ad verbum terug te geven. 

 Tam zegt hij b. v. na de vertaling van het Onze Vader te hebben 

 gegeven : 



Dese woordc al en slaen niet 

 Also men in den pr nf ziet; 

 Want dte rimc si belcUet 

 Hat mense zom anders zetlct. 

 Mr die v'slandenis en die zin 

 Die is hier meer nocïi min. 



Boek II, Cap. 41, folio HS. 

 Zoo ook besluit hij het Ave Maria : 



Die vruclit uwcs licbcimen 

 Is phcbcncdjt amen. 

 Amai scUc ie d'scluc loc 

 Ommo (lic rlmc Ic vinden alsoc. 



Boek II, Cap. 42, folio HS. 

 Maar wanneer de aan van het onderwerp den Dichter nicoi- 



