Ov.n- HandschrifU'H van der leccken-Sjiiegc/. 147 



Doen sprac dcen cnde seyde : 

 Mi dochle ie was in hemelriko. 

 Dander scide diesgelike. 

 Dat hi was inder hellen. 

 Wat hclpet , dat ie u lange lelie ? 

 Sy seiden wond' groot van dien 

 Dat zy dair hadden gbesien : 

 Si Beiden toten derden doen ; 

 Gheselle! nu scgt u visioen. 

 Die onnoesele sprac dair naer ; 

 Scker gheselle nu scght ghi waer: 

 Doen ie sach met minen ogen. 

 Dat beyde u ghecslcn uutvlogcn, 

 Deen te bcmcirike , dander ter hcile , 

 Ic wacnde wel, goede ghcscll en! 

 Dal ghi niet en sout wed' comcn ; 

 Daer omme heb ic ghcnomcn 

 Den coucke en hebben ghclcn. 

 Maer ghesellen I hadic geweten , 

 Dat ghi weder sout comen hier. 

 Die koucke laghe noch int vier ; 

 Want men scght, die d'vacrt. 

 Dal hi niet meer en coml herwaert. 

 Dacr was die hoenders gbehoent 

 En met syns selfs rade gheloenl. 



Boek III, Cap. 5, liS. iii 4°. 



Eindelijk, wanneer de Schrijver als volksonderwijzer optreedt 

 en den volkc lessen van levenswijsheid geeft, dan is de uitdruk- 

 king kort, kernachtig en bevattelijk, en daardoor te beter geschikt, 

 om zich in het geheugen te prenten en nuttige indrukken acliter 

 te laten. Mea oordccle: 



Weet, dal die duwcl niet en lieert, 

 Dacr men eiken tsinc ghecfl : 



Men moet , zegt hy : 



Tc tidc spreken, en te pialcn 

 Enen anderen spreken laten. 

 Tule hi voUcil Ik'UcI al , 

 Eer hi weder spreken sal. 



10* 



