^ CS gr ave Kircherianum. — Spreken voor de vuist. 181 



kunnen wezen , -welke aan dezelve is toegeschreven , daar zij , bij 

 weging, ligter zijn I)evonden dan zij anders behooi'deii te zijn, 

 en eene hoogere kunstwaarde aanduiden, dan welke aan die 

 oudste tijden zou kunnen worden toegekend. Met andere slot- 

 sommen van zijn onderzoek meende echter de Heer van i.ennep 

 niet te kunnen instemmen. Zoo meende ons geëerd ftledelid , 

 dat het collegium aerariorum onder numa. allezins op het gieten 

 of slaan van koperen geldstul^ken betrekking heeft gehad , al heeft 

 SERVius er eerst een bepaald teeken of munislag op gedrukt (pri- 

 mus signavit aes). AUezins blijft het waarschijnlijk, dat het oudste 

 munlteeken een schaap, een os, of dergelijk dier zal geweest 

 zijn, gelijk ook plinids, vahro, enz. verzekeren, omdat vroeger 

 in schapen, ossen, enz. plagt betaald te worden. Ten aanzien 

 van het plaatsen van Godenbeelden op de munten, trad de Heer 

 VAN LENNEP in bijzonderheden , die wij hier niet kunnen mede- 

 deelen. Dat ten tijde der twaalf Tafelen het aes grave nog be- 

 stond, is zeker. Wanneer de munt is begonnen in gehalte ver- 

 minderd te worden, is moeijelijk te bepalen. 



Door deze en soortgelijke aanmerkingen ontving dit onderwerp 

 nog menige belangrijke toelichting. 



De Heer teissèdre l'ange vervolgde zijne vroeger aangevangen 30 Mnnn isso. 

 voordra gt over het spreken voor de vuist. 



Vooral werd dit onderwerp thans zielkundig onderzocht. Onder 

 de verschillende begaafdhedeu der ziel slaat de verbeelding in 

 levendigheid boven aan; zij is het, die de Improvisatiën der Ita- 

 lianen , of het dichten ex tempore doet geboren worden ; maar 

 op den Kansel , in de Pleitzaal en in de Staalsvergadering is het 

 niet de verbeelding, maar warme belangstelling in, en grondige 

 kennis van de zaak, die wèl voor de vuist doet spreken. Histo- 

 risch is het zeker van belang , de gehccle Oudheid in de lessen , 

 welke zij te dezen opzigle geeft, na te sporen: want juist in dal 

 spreken, niet in het voorlezen van vooraf opgestelde Redevoeringen, 

 was het talent der Ouden het meest ziglbaar. Vele nieuweren 

 hebben alleen gehandeld over het .spreken voor de vuist op den 

 Kansel; maar het onderwerp is algemeen, en omvat alle soorten 

 van welsprekendheid. Oiivoorltercid ie spreken kan doorgaans 



