Over den stam van Cycas circinalis. 219 



in de aanwezigheid van ringen of aanzweilingen op de opper- 

 vlakte van den slam, welke met vemaauwingen afwisselen. 



Al deze figuren stellen die ringen op de raeest regelmatige wijze 

 voor, zoodanig, dat de eene noch dikker, noch breeder schijnt 

 te zijn , dan de overige. Vele van die figuren hebben , ter 

 plaatse van de ringen, elkander overkruisende lijnen, waardoor 

 ruiten ontstaan , welker grootste middellijn in dwarse rigting 

 wordt waargenomen. Op pi. 21 komen die ruiten slechts zeer 

 flaauw in een' enkelen ring te voorschijn. Dit zelfde geldt van 

 pi. 19, letter G, alwaar mede zoodanige sporen van ruiten zigt- 

 baar zijn, en 1'. A, waarin wordt voorgesteld, dat van de 

 vruchtdragende bladen van den eindknop een niet gering aan- 

 tal is weggesneden. Omtrent het ontstaan dier ringen wordt 

 (pag. 9) gezegd: »dat de teruggeslagene bladen den stam omge- 

 »ven, en dat dezelve eindelijk, vervvelkende en afvallende, door de 

 i> overgeblevene likteekens , ronde en uitstekende ringen vormen." 



Van pi. 9, dat is , 20 de groote figuur, wordt de volgende 

 verklaring gegeven : » adulti caudicis frustum cum orbicularibus 

 suis exuberantiis tegminum foliaceorum atque fructiferorum ra- 

 musculorum vestigiis (pag. 12). " Dezelve stelt een stuk van den 

 dikken siam van Cycas circinalis , ter dikte van | voet , voor, en 

 waarin de bedoelde ringen duidelijk kenbaar zijn. 



E^n tweede kenmerk in die afbeeldingen betreft de laatstge- 

 melde 21"° afbeelding. Men ziet daarin namelijk eene plaats 

 voor het merg , met zeven kringen of houtringen , even als in 

 de ware boomen, omgeven. Het zijn die deelen vooral , welke, 

 bij de hoogst moeijelijke klassiCcatie der Cycadeën en het niet 

 bezitten van oude stammen, de aandacht der Kruidkundigen heb- 

 ben tot zich getrokken. Van dezelve wordt in den tekst niets 

 opzettelijks gezegd: eene omstandigheid, welke, wel is waar, 

 verwondering kan baren, maar toch in oudere natuurhistorische 

 afljceldingen niet vreemd is, en somwijlen van de waarheids- 

 liefde en naauwkcurigheid bij het maken van afbeeldingen kan 

 getuigen, dewijl do auteurs niet aarzelden, om ook datgene, 

 waarvan zij zelfs hel flaauwsie l>egrip niet hadden , met getrouw- 

 heid ler neder te stellen. 



15* 



