242 VIERDE KLASSE. 



de Natuur, zoo hel heet, met meer waarheid dan de Kunst 

 zulks vermag , daar te stellen , ea wier gebreken wij hebben 

 aangewezen , voor 'tgeen zij in de daad zijn ; voor aardigheden , 

 bij den eersten aanblik verrassend , maar die de hoogere waarde 

 der Kunst in geenen deele kunnen verminderen , en bij haar 

 verre achter staan. 



Laat men dan vrij landschappen , portretten , of wat het zij , 

 daguerrotyperen , en de daaraan eigenaardige gebreken moed- 

 willig ontkennen; laat men het door Industrie zóó verre bren- 

 gen, om, gelijkte Berlijn, schilderijen even goed, zoo het heet, 

 als de origineelen, werktuigelijk te copiëren; Iaat Prof. jacobi, 

 door het Galvanismus, lieelden en basreliefs scheikundig verme- 

 nigvuldigen: wij gunnen anderen het vermaak, dit alles fraai 

 te vinden, en het, als voortgang van het menschelijk vernuft, 

 hoog aan te prijzen; luaar bij ons (vertrouw ik) zal de Kunst, 

 met al het onvolkomene , wat haar , als menschenwerk , eigen is , 

 steeds hoogere waarde blijven behouden. 



Dit min volkomene zelfs moet ons haar des te meer doen lief 

 hebben en waarderen , omdat wij zelve mensch zijn , en zich 

 ook hierin het verhevene van onze geestkrachten , te gelijk met 

 onze zwakheid en ous onvermogen , ten duidelijkste doet kennen. 



Wat den Kunstenaar betreft , hij Irachte steeds de Natuur iia 

 te streven , met het te leur stellend gevoel , dat hij haar schoon 

 nimmer zal bereiken, maar mei de bewustheid levens, dat zijne 

 bezielende hand kracht en leven kan geven, waartoe het volko- 

 mensl werktuig niet in slaat is; dat zijne tafereelen, zijne beeld- 

 liouwwerkcu onze bewondering zullen wekken , terwijl de ge- 

 wrochten van een werktuig ons gevoel koud en onbevredigd zul- 

 len laten. De heerlijke Natuur, inel haren ouuilpullelijken rijk- 

 dom, sla hem steeds voor oogen ; door haar voorgelicht, beziele 

 liij met zijnen geest zijn doek of zijn marmer, en wij zullen hem 

 niet alleen hoogschallen , maar daiikl)aar zijn voor de verhevene 

 genoegens en de aangename gewaarwordingen, die wij aan zijnen 



arlieid verschuldigd zijn. 



,1. ni; vos, wz. 

 •» \|.iii is.ia. 



