Over Zelfslandigheid in ff^etenschappen en Letteren. 247 



ligd, diTxkt het begrip volkomen uit, dat wij gewoon zijn er 

 aan te hechten. Wij noemen toch iemand zelfstandig, die op 

 zich zalven staat, die in zich de kracht bezit, om te zijn wat 

 hij zijn moet, om te verrigten wat hij zich voorstelt, om zich 

 zalven ta besturen, en zich op de plaats te handhaven, welke 

 hij beslaat. De hulp van anderen ontleend komt daarbij minder 

 in aanmerking ; die hulp moge zijne vastheid versterken : het is 

 eigen inwendig vermogen, waardoor hij staat, en op eene met 

 bepaalde beginselen overeenkomstige -wijze denkt en handelt. 



Brengen wij dit algemeen begrip over op den beoefenaar van 

 Wetenschappen en Letteren, zoo rijst het denkbeeld van eene 

 hoedanigheid der ziel in ons op, waardoor hij met de krachten, 

 in hem gelegen , overeenkomstig de inzigten door hem verworven, 

 tot een doel, dat hij zich voorstelt, naar vaste beginselen op dat 

 gebied werkzaam is. Dat gebied staat voor allen open, en dui- 

 zenden houden zich bezig , om vruchten en bloemen daarop te 

 kweeken ; maar die arbeid is in aard en strekking veelzins 

 gewijzigd. De mensch is niet in staat, alles te omvatten, maar 

 een ieder wordt door de rigting van zijnen geest bij een ge- 

 deelte l)epaald; hij volgt in dezen gemecnschappelijken arbeid 

 de eigene aandrift zijner natuur, en zoo komt, door de vereeniging 

 van die pogingen , een geheel tot stand , waardoor geeue plek op 

 dat uitgebreide gebied onbebouwd blijft liggen. Mogen duizen- 

 den zich aan dezelfde bespiegelingen en navorschingen overgeven : 

 een ieder houdt nogtans zijn' eigen' gang en tred, die hem als 

 door een instinct aangewezen wordt ; hij komt langs cenen door 

 hem zelven gekozen' weg tot bepaalde slotsommen , en drukt een 

 onmiskenbaar merkteeken op al wal uit zijn brein voortkomt. 

 Zal echter deze arbeid rijpe vruchten voortbrengen , zoo moet hij 

 waarlijk zelfstandig kunnen genoemd worden , dat is , hij moet 

 niet van willekeur afhangen , maar naar vaste en bepaalde beginse- 

 len geregeld zijn ; hij moet niet zoo zeer het kenmerk dragen van het 

 eigenaardige in lederen mcusch, als van de kracht, welke dat 

 eigenaardige rigt en bestuurt. Daarom is zelfstandigheid niet het- 

 zelfde als vrijheid, onaf liankelijkheid , of zelfgenoegzaamheid, 

 waarbij wij , oj) eigen krachten stcuucudu, ca eigen inzigten 



17 



