250 OPENBARE VERGADERING DER DERDE KLASSE. 



terkundige verbeelden , die den arbeid van anderen in de daad 

 kan ontberen. Zij zijn er echter geweest en zij zijn er nog, die 

 naar zulk eene onafliankelijkheid trachten. Die onafliankehjkheid 

 is dwaas , omdat zij in laatdunkendheid zetelt , en het wezen 

 zoowel als het verband der dingen in de zedelijke wereld mis- 

 kent; omdat zij de behoeften van onzen geest voorbijziet, de ge- 

 tuigenis der ondervinding tegenspreekt, en in eene onnatuurlijke 

 overspanning ontaardt. Van daar die zelfgenoegzaamheid, welke 

 den mond sluit voor de erkentenis, dat wj aan hen, die vóór 

 ons geweest zijn , veel te danken hebben , en dat de beginselen 

 van vroeger dagen, hoe gebrekkig en onvolledig zij ons nu ook 

 toeschijnen, nogtans de noodzakelijke trappen geweest zijn, langs 

 welke wij de hoogte bereikt hebben , waarop wij nu staan. Van 

 daar die hooghartigheid, waardoor do pragmatische Geschiedken- 

 ner den arbeid van den kronijkschrijver, de Natuurkundige de 

 vroegere zwakke theorieën , de Wijsgeer de telkens afgewisselde 

 stelsels , de Oordeelkundige de ééns vastgestelde regelen versmaadt 

 en ten hoogste een zeker historisch belang daaraan toekent. Neen, ddt 

 is geene zelfstandigheid in den waren zin des woords , want deze 

 leert ons eerbied hebben voor den arbeid onzer voorgangers, 

 omdat zij ons met achting voor onze eigene pogingen vervult; 

 omdat zij ons indachtig maakt , dat het meer gekost heeft , de 

 eerste gronden van eene wetenschap te leggen , dan het ééns be- 

 gonnen gebouw verder op te trekken ; zij onderwijst ons veeleer, 

 als leden van het groote gemeenebcst van Wetenschappen en 

 Letteren , naar vaste beginselen , dankbaar gebruik te maken van 

 hetgeen anderen vóór ons hebben tot stand gebragt. 



Trouwens, op onze wjze, dat is, overeenkomstig vaste be- 

 ginselen , want juist daardoor bewijzen wij zelfstandig te zijn. 

 Immers die zoo wèl voegende afhankelijkheid van anderen gaat 

 vergezeld van het gevaar om ons te veel aan licn aan te sluiten , 

 en ons alzoo met hunne wijze van denken en gevoelen zoodanig 

 to vereenzelvigen , dat onze persoonlijkheid als verslonden , onze 

 gccslkracht verlamd, onze vrije werkzaamheid onderdrukt wordt. 

 Dan /Ijii wij het niet Vinger, die denken en handelen, maar de 

 geest van anderen rigi en regelt onze bespiegelingen , ondcrzoc- 



