252 OPENBARE VERGADERING DER DERDE KLASSE. 



wordt het mogelijke ontwijfelbaar, hel ongerijmde waarschijn- 

 lijk, en men ontziet zich niet, aan historie, redeneer- en oor- 

 deelkunde geweld aan te doen, om aan het nieuwe den glans 

 van oorspronkelijkheid bij te zetten en het daardoor aan te be- 

 velen. Gij weet het, MM. HH.I de geschiedenis der Wetenschap- 

 pen en Letteren , van vroeger dagen zoowel als van onzen leeftijd , 

 is vol van voorbeelden , die ons tot de overtuiging leiden , dat de 

 zucht naar al wat nieuw en ongewoon is, nog geene zelfstandigheid 

 heeten mag, eii dat ook hier hel vcelbeduidend woord gelden 

 mag: die meent te staan , zie toe , dat liij niet valle. Voorwaar, zij 

 is dit evenmin als hij dezen naam verdient , die zich vergenoegt 

 met het oude gebaande pad te betreden, en zonder beginsel, 

 slaafs te volgen , wat andei-en vóór hem hebben gevonden , vast- 

 gesteld en tot stand gebragt. Dat is eeue krachleloosheid , die 

 alle leven doet verkwijnen, en den steeds bewegelijken stroom 

 van Wetenschappen en Letteren in eenen stilstaanden poel veran- 

 dert, waaruit slechts verderf opwelt. Neen, zelfstandigheid ligt 

 in het midden van deze iwee uitersten. Hij, die ze bezit, laat 

 de rigting van zijne krachten niet van toeval en omstandighe- 

 den afhangen, maar gaat daarin met zich zolven en met de 

 eeuwige beginselen van waarheid en schoonheid te rade ; hij kiest 

 zich stoffen ter ])ewerking, die aan zijnen iuwendigen aanleg 

 beantwoorden, en laai zich hierin geleiden door de stem van 

 zijnen geest, die hem voor alle mis.vaning bewaart; hij tracht 

 door eigen onderzoek en nadenken de waarheid te doorgron- 

 den , maar hij schroomt evenmin , met de fakkel door anderen 

 ontstoken , hel overgebleven duister op te helderen ; hij beproeft 

 en weegt de gevoelens van anderen ; hij onderwerpt ze aan zijn 

 oordeel en komt alzoo tot slotsommen, die hem, ook ])ij hel 

 volgen van anderen, den lof van zelfstandigheid verzekeren. 



Er is echter nog iets, waardoor de beoefenaar van Weten- 

 schappen en Letteren den schijn van zclfstandiglicid kan aanne- 

 men, zouder het wezen daarvan te bezitten: het beslaat in een' 

 hoogcn dunk %an hetgeen hem van anderen onderscheidt. Daarom 

 meen ik bij hot reeds gezegde nog te moeten voegen , dal zelf- 

 standigheid evenmin is ccnc hooginocriigc verhpffing op hetgeen 



