Over Zelfstandigheid in PVelenschappen en Letteren. 253 



ons kenmerkt, als een verachtelijk ncderzien op het werk van 

 anderen. 



In de schalling vau deu bevoegden beoordeelaar staan Weten- 

 schappen en Letteren te hoog, dan dat zij niets meer zouden 

 vereischen dan de inspanning van zijne verstandelijke vermo- 

 gens, en niet tevens de ontwikkeling en vonning van den ge- 

 heelen mensch , ook in een zedelijk opzigt, zouden vorderen. 

 Hoe zou dan zelfstandigheid in den Geleerde builen zijne hoo- 

 gere natuur kunnen oniloopen , waarin de neigingen van goed- 

 willigheid jegens anderen, en van nederigheid omtrent zich zel- 

 ven , gevestigd zijn ! Maar ^vaarderen wij de voorwerpen van 

 ons nadenken en onderzoek zoo hoog: hoe zou dan daarmede 

 bestaanbaar zijn verheffing op hetgeen of naar onzen aanleg, óf 

 naar onze verworvene hoedanigheden , ons onderscheidt ! De on- 

 dervinding leert intusschen , helaas 1 dat die hooghartigheid maar 

 al te veel met zelfstandigheid verward wordt, en maar al te 

 dikwijls zich als zoodanig wil doen gelden. Men bewjst, dal 

 men niet de Wetenschappen en Letteren op zich zelve liefheeft, 

 maar ze alleen als middelen wil gebruiken , ter verkrijging vau 

 voordcel , lof en roem ; en het gezigt van het onmetelijk gebied 

 van kennis, dat bij eiken stap zich voor ons uitbreidt, is naau- 

 welijks in staal den dwazen waan in ons te onderdrukken , dat 

 wij groole vorderingen daarop gemaakt hebben. Hoe moet hel 

 hart van vreugde kloppen , wanneer de grenzen van dal gebied 

 uitgezet worden door nieuwe overwinningen op twijfeling en on- 

 kunde , wansmaak en vooroordeel ! Maar die edele gewaarwor- 

 dingen ontwaken niet in het hart van hem , die in do Weten- 

 schap alleen zich zelvcn bemint. Anderen hebben de Weienschap 

 verrijkt, anderen hebben gedaan wal men zelf niet vermogl — 

 dat is genoeg, om alle gevoel van medevreugde ic doen zwijgen. 

 Men ziet neer oj) hen , wier verdiensten men niet wil erken- 

 nen, noch kan «evenaren; men zoekt vlekken, waar een helder 

 lichl ons tegeiistraall. Geen naam, door oudheid en roem eer- 

 waardig, is voor dien hoogmoed veilig. Wel verre van hei 

 goede, dat men niei loochenen kan, gewillig te erkeimen , 

 knaagt men er afgunstig aan , om den lof te verminderen , die 



