Ovei- Zelfslandigheid in ff^elenscltappen e» Letteren. 255 



een zeker onl)estemd midden lusschen iwee uitersten; zij heeli 

 cene zeer bepaalde en vaste natuur, waardoor zij , buiten alle 

 miskenning en misbruik , zich aan ons voordoet. Willen wij dit 

 met woorden omvallen en uitdrukken , zoo kunnen wij het voor- 

 melde kenmerk noemen die gesteldheid van den mcnsch , waarbij 

 liij, in de volle bewustheid en bij de objectieve rigting van zijne 

 krachten , de beoefening vau Wetenschap en Letteren aan derzelver 

 waarachtig oogmerk dienstbaar maakt. De grond , waarop hij , 

 in liet bezit van deze eigenschap , slaat , moet niet builen , maar 

 in hem zclvcn liggen; het moet geen schijnbare, maar een we- 

 zenlijke grond zijn , waarop hij staan kan ; er moet in hem 

 eene kracht zijn, die hem staande houdt; hij zelf moet zoodanig 

 zijn, dal hij op zich zelven staan kan. Daartoe behoort een scherp 

 en onpartijdig onderzoek van ons zelven. Wij moeten welen wie 

 wj zijn , niet slechts in onderscheiding van allen , die ons om- 

 ringen , maar wij moeten ons bewust zijn , dat onze krachten één 

 harmonisch geheel uitmaken; wij behooren niet alleen de maai 

 en de rigting van die kracliten lo kennen , maar wij moeten ons 

 de getuigenis kunnen geven, dat de rigting en werking van de- 

 zelve aan de regtmalige eischen van Wetenschap en Letteren be- 

 antwoorden. Dat is niet die stoutheid , waarbij wij , door een 

 valsch zelfgevoel misleid, op ons zelven mecnen te slaan, en daar- 

 om zelfs voor het gi-ootstc niet terugdeinzen ; maar evenmin die 

 loszinnigheid , die ons voor het grootste de oogen sluit, en ons 

 alzoo in den waan brengt, dal wij alles vermogen. De eerste 

 vertoont zich in die jeugdige vernuften , welke óf door eene over- 

 prikkeliug, óf door eene onvolkomene kennis en oubestuurde 

 werking van hunne krachten , de vleugels van hunnen geest uit- 

 slaan , eer dezelve de noodige stevigheid hebben verkregen ; de 

 andere zien wij in hen werken , die , zelve nog in de laagte 

 staande, ook hel edelste en grootste naar beneden rukken en het 

 meest ongewone lol een allcdaagsch onderwcqi vernederen. Beide 

 zijn verderfelijk voor Welcnscliap en Letteren. Zij geven voedsel 

 aan eene middelmatigheid, die voor hel leven van den geest doo- 

 delijk is, en zetten de waardige behandeling v.nn belangrijke on- 

 derwerpen jaren lang achteruil. De waarlijk zelfstandige liocfi 



