Over Zelfslandigheid in fVetetisc/iappen en Letteren. 261 



grondige van zijne studiën , dat laatste doel onmogelijk uit liet 

 oog verliezen. Daarom heeft hij ook eenon afkeer van de taal 

 derzulken , die Wetenschappen en Letteren meer tot de bijko- 

 mende sieraden van den geest rekenen te behooren , dan dat zij 

 daarin uitnemende hulpmiddelen zouden zien, om aan hunne roe- 

 ping des te beter te beantwoorden. Hij is niet gewoon, telkens 

 te vragen , welk voordeel de oefeningen van den geest aanbren- 

 gen voor de verbetering vau zijnen uitwendigen toestand, en alzoo 

 voor de gemakkelijker of ruimer bevrediging van de behoeften 

 zijner zinnelijke natuur, Avant zijne vatbaarheid zelve voor die 

 oefeningen is genoegzaam , om die vraag te onderdrukken. Hij 

 deinst voor een leven terug, dat van den glans beroofd is, dien 

 Wetenscliappen en Letteren daarover spreiden ; maar hij versmaadt 

 niet minder die wanbeschaving, welke den mensch slechts gedeel- 

 telijk omvat , daar zij zich tevreden houdt met afzonderlijke ver- 

 mogens Ijij hem op te wekken, terwijl zij de overige verwaar- 

 loost. Hij zelf is het levend ])ewijs, dat ware beschaving, door 

 Wetenschap , Letteren en Kunst gekweekt , den geheelen mensch 

 omvat; dat zij al zijne krachten, niet ten koste van elkander, 

 maar in harmonische zamenstemming ontwikkelt, en wel verre vau 

 lijne geschiktheid tot het vak van zijne keuze in den weg te 

 staan, hem integendeel des te nuttiger en aangenamer maakt 

 voor den hem aangewezen' kring. Het zij verre van mij , in deze 

 Vergadering den lof van Wetenschappen en Letteren te verkon- 

 digen, waarop de ])escliaving des menschdoms de beste lofspraak 

 is; maar ik mag mij beroepen op de volkeu der Oudheid, die 

 den geest van zelfstandigheid, waarmede zij op dat gebied werk- 

 zaam waren, in de geschriften hebben nedergelegd, waaruit als 

 eene rijke bron ook nu nog beschaving opwelt. Zij kenden geenc 

 Wetenschappen, Letteren en Kunst, die van humaniteit afge- 

 scheiden was. Zij bewezen , dat zij niet voor de school , maar 

 voor het leven kennis vergaderden. Hunne wijsheid was niet be- 

 sloten binnen de enge perken van hunne woningen , maar zij 

 bragten dezelve over in hun operdwar en huiselijk leven, op de 

 markt en in de raadzaal , op hel oorlogsveld en in het burger- 

 lijk bedrijf. De ijverigste Letterkundigen waren de meest be- 



18 



