4 OVER UE THEORIE DER 



diainaonetismiis schijnt woldra eene eindbeslissing ten vooideelc dezer hypo- 

 these te zullen aanbrengen. 



Intusschen treedt^ nevens deze beide voorstellingswijzen van het magnetis- 

 mus, eene derde op, door den beioeniden Faraday verdedigd. De magne- 

 tische vloeistoflen zoowel als de moleculair-stroomen van Ampère ter ver- 

 klaring der magnetische verschijnselen onnoodig achtende, neemt Faradat 

 de magnclischo krachtlijnen, die elk magnetisch ligchaam omgeven, als grond- 

 slag zijner beschouwing aan. Door dien naam bedoelt hij de lijnen,, welke eene 

 kleine magneetnaald beschrijit wanneer zij zoo wordt voortbewogen, dat haie 

 rigting steeds eene raaklijn is aan de bewegingslijn. De sints lang bekende 

 figuren, door ijzervijlsel op een papier gevormd, dal boven een' magneet gehou- 

 den wordt, stellen de magnetische krachtlijnen in het vlak van het papier 

 aanschouwelijk voor. iNiel alleen de rigting, maar ook de sterkte der magne- 

 tische kracht wordt volgens Faradat door deze lijnen aangegeven. Hij meent, 

 dat men hij de verklaring der magnetische verschijnselen van deze lijnen be- 

 hoort uit te gaan; ja hij ontveinst niet, dat eene onmiddelijke werking op af- 

 stand, welke in de beide andere hypothesen wordt aangenomen, hem onwaar- 

 schijnlijk voorkomt, en hij veeleer geneigd is, zich de magneetkracht voor te 

 stellen als voortgeplant wordende door eenige middenstof, gelijk het licht en 

 de stralende warmte, waarbij dan de magnetische krachtlijnen de rigtingslij- 

 nen der voortplanting zijn zullen. 



In hel vorige jaar verscheen, als voortzetting der proefondervindelijke on- 

 derzoekingen, welke wij aan dien onvermoeiden geleerde verschuldigd zijn, 

 eene opzeltelijke verhandeling over dit ondeiwerp. * Hij stelt zich daarin ten 

 doel, zijne voorstelling van het magnetismus aan de waarneming te toetsen. 



De magnetische krachtlijnen kunnen erkend worden, hetzij door hare wer- 

 king op de magnoetnaald, hetzij door den inducliestroom, dien zij in eenen 

 geleiddraad, welke dwars door die lijnen wordt heen gevoerd, doen ontstaan. 

 Faradat gebruikt dit laatste middel van onderzoek als meer algemeen aan- 

 wendbaar, en meer geschikt om tot nieuwe resultaten te leiden. Hij gaat dus 

 proefondervindelijk de inductie na, door eenen magneet of ook door het aard- 

 magnelismus op bewogene draden uitgeoefend, en verkrijgt aldus bepaalde uil- 

 komsten, wier overeenstemming met zijn begrip van het wezen der magneet- 



• Philos. Transact. 1852. p. 25 en 137. In eene latere verliamleliiig;, 1'liil. Magazine 4-"' Series. 

 Vol. 3, p. 401, heeft Far.vday de gronden ontwikkeld, die voor liet yhijsische bestaan der kracht- 

 lijnen pleiten. 



