MAGNETISCHE KRACHTLIJNEN VAN FARADAY. 5 



kracht hem toeschijnt, den voorrang Ie wettigen, dien hij daaraan toekent. 



Tot eene juiste hooordeeling van de belrekkeUjke waarde dezer nieuwe the- 

 orie is vooral noodig, dat onderzocht worde, of de grondwet der inductie, naar 

 aanleiding der vroegere liypothesen door Weber vastgesteld, niet eene even 

 volledige verklaring der door Faradat medegedeelde feiten oplevert. Indien 

 dit toch het geval mogl zijn, zal zijn laatste arbeid niet als bewijs tegen 

 die hypothesen kunnen worden aangevoerd, en men zal naar andere gronden 

 moeten uitzien, om tusschen deze en de theorie van Faraday eene keus te 

 doen. Ik deel hier de uitkomsten van het onderzoek mede, met dit doel door 

 mij in het werk gesteld. 



Het zal onnoodig zijn al de proeven van Faraday in dit onderzoek op Ie 

 nemen, te meer daar het later blijken zal, dat ook de meer algemcene stel- 

 lingen, waarin hij zijne theorie zanienvat, uit de bekende wet der inductie als 

 noodwendige gevolgen voortvloeijen. Ik bepaal mij dus tot do twee voor- 

 naamste reeksen van proeven, bevat in art. 0084 — .3099 en 3192 — 3202, 

 als zijnde diegenen, op welke hij zich tot staving zijner voorstelling voorna- 

 mentlijk beroept. 



De inrigting dor proeven van de eerste reeks was de volgende. Twee staal- 

 magneten, elk 12 Eng. duim lang, I duim breed en 0,4 duim dik, waren 

 op don afstand van yV duim met de broede zijden naast elkander geplaatst, 

 de gelijknamige polen naar denzelfden kant gekeerd; zij werkten dus te zamen 

 als één magneet, en konden om de gemeenschappelijke as rondgedraaid wor- 

 den. Een geleiddraad, welke bij eene pool ingaande, in de opengelaten sleuf 

 langs die as geleid werd, trad aan het middelpunt in het equatoriale vlak 

 naar buiten en keerde dan buiten den magneet om, over de pool terug tot 

 nabij het beginpunt op de verlengde as. De einden van den draad waren 

 verbonden met eenen galvanometer, dienende om de rigting en sterkte des ont- 

 slanen inductiestrooms te bepalen. — Somwijlen bestond de draad uit drie ge- 

 deelten: het in de as gelegene gedeelte; het hierop loodregte gedeelte, dat 

 zich in het equatoriale vlak uitstrekte van de as tot eenen koperen ring, die 

 den magneet omgaf; eindelijk het van dien ring terugkecrende gedeelte bui- 

 ten den magneet. Elk dezer doelen konde, zonder dat de ondcilingo aanra- 

 king verbroken werd, afzonderlijk of in verbinding mol de overige rondge- 

 draaid worden. Enkele malen werd ook, met weglating van het axiale en het 

 equatoriale gedeelte, de magneet zelve in de geleiding opgenomen. 



Wanneer men do verschillende proeven, door Faraday met dezen toestel 



3* 



