6 . OVER DE THEORIE DER 



genomen, naauwkciirig nagaat, blijkt het spoedig, dat hare uitkomsten in 

 weinige stellingen kunnen zamengevat worden; vooral indien men in aanmer- 

 king neemt, dat de inducerende kracht eens niagneets op een' geleiddraad 

 alleen afhangt van hunne betrekkelijke beweging ten opzigte van elkander, 

 zoodat het geheel onverschillig is, of de geleider zich in ééne rigting, ofwel 

 de magneet in tegengestelde rigting beweegt, mits de betrekkelijke beweging 

 in beide gevallen dezelfde zij. Dit beginsel, dat door alle vroegere proeven 

 omtrent inductie bewezen is, wordt op nieuw door die van Faradat beves- 

 tigd, gelijk onder anderen uit art. 5091 en 3097 blijkt. Een onmiddelijk ge- 

 volg hiervan is, dat wanneer de geleiddraad en de magneet te gelijk om de- 

 zelfde as i'ondwentelen, er geen inductiestroom ontstaat (3092, 3093). Voorts 

 kan men, uit kracht van dit beginsel, wanneer de magneet alleen in bewe- 

 ging was, dezen in rust vooronderstellen, en de beweging in tegengestelden 

 zin aan den draad toekennen. Eveneens zal, wanneer de magneet met een 

 gedeelte des draads bewogen werd, de beweging aan het overige gedeelte des 

 draads kunnen worden toegeschreven. Wij vooronder.stellen dus den magneet 

 steeds in rust; den draad, hetzij geheel of gedeeltelijk, in beweging. De 

 stellingen, uit de proeven van Faraday af te leiden, zijn dan de volgende: 



1) Bij de rondwenteling eens gesloten draads om de as eens magneets ont- 

 staat geen inductiestroom (3094). 



2) Evenmin ontstaat een inductiestroom, wanneer een gedeelte des draads, 

 dat in de as des magneets gelegen is, alleen wordt rondgedraaid, het overige 

 gedeelte in rust zijnde (3095, 3090). 



3) Wamieor een gedeelte des draads, zich uitstrekkende van een punt op 

 de verlengde as des magneets tot aan zijne oppervlakte in het equatoriale 

 vlak, om de as des magneets rondwentell, ontstaat in den draad een stroom. 

 (5097, 5098). 



4) De sterkte van dezen stroom is onafhankelijk van de lengte en den vorm 

 van hel bewogen gedeelte des draads (5099, 5107). 



Wij gaan thans over tot de toepassing van de door Weber vastgestelde 

 grondwet der magneto-inductie op het hier voorkomende vraagstuk. Zij daartoe: 

 ." cenc hoeveelheid magnectstof, in een punt opgehoopt. * 

 ds een element des bewogen draads. 



Kortheidshalve zullen wij voortaan cenc zoodanige hoeveelheid magnectstof een magneetdeellje 

 noemen, liet wordt als positief of negatief beschouwd, naarmate het Noord- of Zuid-magnectstof is. 



