10 OVER DE THEORIE DER 



Maar ( Pi>^, over den geheelen draad uitgestrekt, is gelijk aan zijnen in- 

 houd. Stelt men deze = I, zoo is 



E = AI Sin. CU -r-- 

 o t 



De som der clcctromotorische krachten gedurende eenc halve omwenteling, 

 of ^'E^f, waaraan bij constanten weerstand de hoeveelheid electriciteit, die 

 in dien tijd door den galvanomctor vloeit, evenredig is, wordt gevonden door 

 het tweede lid te integreren van w = o tot m = sr, en is dus 



^ E<J« = 2 AL 



Zij is dus evenredig aan het door den draad begrensde vlak, gelijk ook 

 Fakaday bij zijne als regthoek gehogone draden gevonden heelt. 



De beschouwingen, in welke wij tot dus verre getreden zijn, hebben doen 

 zien, dat de bekende wet der magncto-inductie de verklaring der door Fara- 

 DAY thans medegedeelde feiten in zich bevat, en het daarbij geheel overbo- 

 dig is, van de krachtlijnen zelve melding te maken. Maar men kan verder 

 gaan en aantoonen, dat de meer algemeene stellingen zijner theorie, zooals 

 hij die vooral in art. 5109 — 3115 heeft uitgesproken, uit diezelfde grondwet 

 als noodwendige gevolgen voort vloeij en, en eerst als zoodanig eene meerdere 

 bepaaldheid en eenen wiskundigen vorm verkrijgen. Het kan toch mocijelijk 

 ontkend worden, dat Faradat zich hier niet met die juistheid en naauwkeu- 

 righeid heeft uitgedrukt, welke vereischt wordt om uit de door hem gegevene 

 stellingen eene wiskundige ontwikkeling der inductie-verschijnselen af te lei- 

 den, tenzij zij van elders worden toogeliclit. Wij zullen hiervan spoedig de 

 bewijzen aantreffen bij het onderzoek van de eigenschappon der krachtlijnen 

 ten aanzien der inductie van bewogene geleiddraden, tot hetwelk wij thans 

 overgaan. 



>Vij gaan daarbij uit van de vergelijking (4), welke, wanneer de snelheid 



u door hare waarde — vervangen wordt, is 



t» E = li. — ö « Sin. <f Cos. e . 



