MAGNETISCHE KRACHTLIJNEN VAN FARADAY. 21 



van I' niet de normale doorsnede des bundels in M' is. Inderdaad moet men, 

 om die doorsnede te verkrijgen, de waarde van I vermenigvuldigen met den 

 Cosinus des hoeks, dien het vlak x = « met het normale vlak in 31' maakt. 

 Daar echter die hoek oneindig klein is, verschilt zijn Cosinus slechts een 

 oneindig klein der tweede orde van de eenheid, en moet derhalve hier = I 

 gesteld worden. 



Uit het voorgaande is dus overtuigend gebleken, dat de vroegere theorie 

 door de nieuwe proefnemingen van Faradat niet wordt weersproken ; dat zij 

 veeleer van deze en van de daaruit afgeleide wetten volkomen rekenschap 

 geeft. De volledige beantwoording der vraag, in hoe verre zij boven die van 

 Faradat te verkiezen is, ligt builen het bestek dezer verhandeling, daar dit 

 onderzoek zich over al de verschijnselen van het magnetismus en der daaraan 

 verwante krachten zoude moeten uitstrekken. Het zij ons echter vergund, eenige 

 der redenen aan te geven, die voor het behoud der vroegere hypothesen 

 schijnen te pleiten. Wij bepalen ons daarbij tot de zuiver magnetische ver- 

 schijnselen. 



De theorie van Ampère neemt de krachtlijnen als grondslag harer verdere 

 beschouwingen aan, maar verklaart niet, hoe deze lijnen ontstaan, noch op 

 welke wijze zij zamenhangen mot de verdeeling van het magnetismus in de 

 magneten, van welke de kracht uitgaat. Hieromtrent kan alleen een hoogei' 

 beginsel opheldering geven, en men vindt dit in elke der hypothesen van 

 niagneetstolTen of van nioléculairstroomen. De stellingen, uit deze hypothesen 

 afgeleid omtrent het beloop der magnetische lijnen rondom een' magneet, in 

 welken het vrije magnetismus geacht mag worden in twee polen opgehoopl 

 te zijn, leveren eene voldoende overeenstemming met de waarneming op, welke 

 gewis nog volkomener zijn zoude, indien de wet der verdeeling van het mag- 

 netismus in de magneten naauwkeuriger bekend ware. 



In beide die hypothesen wordt aangenomen, dat de magnetische werking 

 omgekeerd evenredig is aan het kwadraat des afstands. Deze wet, waarvan 

 Gauss het strenge bewijs geleverd heeft, wordt door Faraday wel niet ont- 

 kend, maar is echter vreemd aan zijne theorie. Men weet inlussclien, welke 

 uitgebreide toepassing zij bij do inrigting en opstelling der magnelische werk- 

 luigen in de nieuwere magnetische observatoria gevonden heeft, en hoe in- 

 zonderheid de methode, door Gauss tot het melen der absolute sterkte van 

 het aardmagnetisnius voorgeslagen en thans algemeen gevolgd, alleen op deze 

 wel gegrond is. 



