22 OVER DE THEORIE DER 



Sedert de ontdekking van het diamagnclismus is de ngting, in welke de 

 door invloed magnetische ligchamen, zoo als week ijzer^ zich in een magne- 

 tisch veld bewegen, meer dan vroeger ter sprake gekomen. Faradat heeft 

 hieromtrent, als resultaat van proefneming, de wet opgesteld, dat elk vrij be- 

 weeglijk magnetisch ligcliaam, in de nabijheid van magneten geplaatst, steeds 

 streeft, zich van zwakkere naar sterkere plaatsen van magnetische lu-acht te 

 begeven. Deze wet is echter in geenen noodwendigen zamenhang met zijne 

 verdere theorie; zij kan er niet als noodwendig gevolg uit afgeleid worden. 

 Maar ook hier blijkt de algemeene toepasselijkheid der vroegere theorie, welke 

 die wet op eene eenvoudige wijs vermag te bewijzen. 



Men beschouwe daartoe eene zeer kleine beweeglijke ijzermassa, in een 

 magnetisch veld geplaatst en door invloed gemagnetiseerd in de rigting der 

 magnetische kracht op die plaats. Zij a;, y, 2; en a? + Sx, y + ^y, z -{- Sz de 

 coördinaten van de Zuid- en Noordpool van dit magneetje; Ss de afstand der 

 polen, zoodat d's^ = J^^ + ^y^ + ^^S' ± f de hoeveelheid magneetstof in elke 

 pool. Duidt' men verder door R de magnetische kracht in het punt a;, y, z, 

 door X, Y, Z hare composanten aan, zoo zijn de composanten der bewegende 

 kracht, die in de Zuidpool van het magneetje aangrijpen: 



— ƒ( X , — ,'1 Y , — f( Z. 



terwijl zij in de Noordpool worden : 



/ ÖX ÖX ÖX \ 



/„ ÖZ . ÖZ ÖZ \ 



\ öa; ^ dy ■^ ^ ds ) 



De sommen nemende der evenwijdige composanten, vindt men voor de com- 

 posanten Xi Y, Z, der kracht, die het magneetje voortdrijft 



A>X i^X t>X \ 



' ■ \iix ^ i>y •' ^ iiz J 



(^^ , öY ÖY \ 



