2 OVER HET VERSCHIL VAN DE INWENDIGE GESTELDHEID 



Immers^ wat de spil of horenpit aangaat, koesterde hij de mcening, dat deze 

 in den eersten leeftijd als een los aangroeisel slechts door tusschengevoegd 

 kraakbeen niet het voorhoofdsbeen verbonden was, en eerst later met hetzelve 

 tot een stuk zamengroeide; tot deze nieening waarschijnlijk aanleiding vin- 

 dende door hetgeen aan den schedel der Giraffen zelfs nog in gevorderden leef- 

 tijd zigtbaar is. Hier immers is aan het afzonderlijk bestaan van het been- 

 stuk, dat den schijn van hoorn draagt, niet te twijfelen *. 



Bij het geslacht der runderen daarentegen zijn de horenspillen van den oor- 

 sprong af uitwassen, die op geen enkel stip blijk geven van voormalige schei- 

 ding of zelfstandig bestaan. 



Deze misvatting ondertusschen bleef niet zonder invloed op de wijze, waarop 

 die geachte schrijver zich het vormen der gemeenschap voorstelde van de 

 holte der horenpit met de inwendige ruimte des voorhoofdsboezems. Het is bij 

 ontleedkundigen eene algemeen bekende zaak, dat de lange beenderen niet geheel 

 uit digt opeengedrongen vaste stof bestaan, maar inwendig van een los heen- 

 weefsel voorzien zijn, hetwelk in zijne tusschenruimte en cellen door vet wordt 

 aangevuld, dat men gewoon is beenmerg te noemen. Zoo ongeveer stelde zich 

 de Heer Numaiv voor, dat ook de holte gevormd wordt in de horenpit van het 

 rundvee. Er' zoude aldus, om gemeenschap met den voorhoofdsboezem daar te 

 stellen, die aanvankelijk door het afzonderlijk bestaan der horenspil, volgens 

 zijne 'meening, werd uitgesloten, eene opslorping van beenstof in het binnenste 

 van dit ügcliaani moeien plaats hebben, om de oorspronkelijke scheiding tus- 

 schen beide deelen op te heffen -f. En in de daad, zoo horenpit en voorhoofds- 

 been oorspronkelijk waren vaneen gescheiden en uit twee deelen bestaan had- 

 den, die eerst later door ineengroeijing tot één geheel verbonden werden, gelijk 

 plaats heeft bij de cpiphijses der meeste beenderen van het dierlijk zamenstel, 

 zou voorzeker deze beschouwingswijze niet wel grondige tegenspraak gedoogen. 



Maar juist hier ligt het bezwaar. Die zich de moeite wil geven, om na te 

 gaan, hoe van de eerste wording af bij het jong van een horendragend dier, 

 dat voorzien is van voorhoofdsboezems, zich het buitenvlak der voorhoofdsbecn- 

 deren voordoet, hij zal er, lot de vijfde maand dragts en zelfs nog later, naauwc- 

 iijks eene aanduiding op vinden van de plaats, waar naderhand eene horenpit 



• ]. c. png. 199. 



t I. c. pag. 200 en 201. 



