DER HORENPITTEIV BIJ ANTILOPEN. ' 



NiiMAiv aan de Eerste Klasse des voormaligen Koninklijk-Nederlandschen Iii- 

 stituuts en aan wijlen den geachten schrijver zelven als mijne overtuiging te 

 kennen gal". Ik heb sedert dien tijd het onderwerp niet uit het oog verloren, 

 en geene gelegenheid laten voorbijgaan, om de Natuur ten deze van nabij te 

 raadplegen. Wat zij mij leerde, heb ik zoo kort mogelijk zamengetrokken, 

 overbodig achtende, in breedere ontwikkeling te treden over een onderwerp, 

 waarvan de nasporing onder het bereik valt van eiken naluuronderzoeker. 



Nog een woord evenwel over hetgeen het nu voorgedragene op de weten- 

 schappelijke rangschikking der Antilopen ten gevolge moet hebben. Men zal 

 immers voortaan de gewone definitie van Antilopen niet meer voor geldig kun- 

 nen houden, noch voor vaste kenmerken mogen aannemen ronde of bijkans 

 ronde horens, zittende op eewe digte beeixige spil *. En al ware zulks bij 

 allen, zou het dan toch niet verkieslijk wezen, naar andere onderscheidings- 

 teekenen om te zien, dan die ontleend zijn uit deelen, welke gedurende hel 

 leven, voor het gezigt verborgen blijven? 



Bijaldien ik niet te onbedachtzaam oordeel, behoorde men, zoo in het Die- 

 ren- als Planten-rijk voor de bepaling van geslachten en soorten nimmer ken- 

 merken toe te laten, die alleen met schending of geheele vernieling van het 

 voorwerp zijn op te sporen. Hoe menigwerf ondertusschen wordt men, bij 

 planten vooral, hiertoe genoodzaakt, indien men zich bij het onderzoek voor 

 misvatting wil hoeden? 



Of er nu uiterlijke teekens genoeg bestaan, waardoor de Antilopen van 

 naast aangrenzende dieren te onderscheiden zijn, wil ik gaarne aan de beoor- 

 deeling van meer bevoegden overlaten. 



Vóór ettelijke jaren hebben vooral Carl Sijndevall f en Willtam 



* Cornua teretia aut subteretia, nucleo osseo solido, of zoo als bij Cuviek: les Antilopcs ont la 

 substance de leur noyau osseux solide et sans pores ni sinus. 



Het was ondertussclien Cuviek niet alleen, die aan zulk een onderscheidingsteeken bleef v:ibl- 

 houden. Ik vond het bij anderen terug, ja zelfs nog onlangs in de zeer uitgewerkte Movogrn/ihic 

 des Espèccs dtt genre Cerf, par M. Ie Docteur Püchekan, waar hij, sprekende over de digtheid der 

 llertenliorens, met zoo vele woorden zegt: chez les Anlilopes, Ie noyau osseux de leur hnse .se 

 Iruuve dans les mêmes conditions. Zie pag. 286 van het Zesde Deel der Archives du Musnmd'his- 

 toire naturelle. Paris 1852. 4'. 



t Z. Melhodische Uebei-siclil der Wiederkuuende Ttiiere, Linnes pecora, von Carl Sundevall. 

 .\u3 dem Schwudischcn iibersetzt von Dr. C. l'n. Hobnschuch. Greifswald 1848. 8". 



