VAN STOFFEN, IN SCHEPEN GELADEN. lö 



«II de fabriek steeds gevolgd had^ zonder zelfonlbranding Ie zien ontstaan. En, 

 wat opmerkelijk is, bij herhaling met poeder dcrzoH'de kool, had hetzelfde plaats, 

 na 24 uren. — Aubert bekwam hieruit aanleiding tot nadere proeven, vooral 

 ook in verband met de wijze van het buskruid lijn te maken. Zijne uitkomsten 

 waren de volgende: 



Met bronsen kogels fijn gemaakte kool wordt zeer fijn verdeeld en neemt eenc 

 driemaal geringere ruimte in, dan in stukjes van 15 a IG cent. lengte. Zoo 

 fijn verdeeld, slorpt zij zeer veel luchl op gedurende eenige dagen en verwarmt 

 zich daardoor tot eene temperatuur van 170' a 180' G. Deze opslorping is de 

 oorzaak der ontbranding. 



De ontbranding begint in het midden, 12 a 15 centimeters onder de op- 

 pervlakte, waar steeds de hoogste temperatuur gevonden wordt, hetgeen dus 

 kan verklaard worden, dat de buitenste laag door afstralende warmte steeds 

 wordt afgekoeld. Aubert schijnt dit anders op te vatten. Gewigtig is echter 

 zijne opmerking, dat het meer naar onderen gelegen deel der kool niet ver- 

 brandt, en er slechts een gedeelte in de verbranding wordt begrepen. Die op- 

 merking bevestigt geheel onze voorstelling, welke hierop neder komt: 



De lucht verdigt zich in de kool, op de plaats, waar die met de lucht in 

 aanraking is; in eene ton geplaatst, alzoo van boven af aan, langzaam naar 

 beneden toe. Daardoor wordt warmte vrij, maar de buitenste lagen verliezen 

 van deze warmte door afstraling; zij kunnen daarom niet in brand geraken; 

 maar hetgeen onder die buitenste lagen gelegen is — zoo als de proef leert, 

 lot eene diepte van 12 a 15 centimeters — heeft die afkoeling niet onder- 

 gaan, is door de bovenliggende laag beschut geworden tegen die afstraling. 

 Er is echter nog lucht genoeg doorgedrongen, zuurstof genoeg opgenomen, en 

 de hoogste temperatuur ontwikkelt zich er; daar ontstaat de verbranding. IMaar 

 daaronder is minder, nog lager is geen zuurstof opgenomen door de kool; daar 

 kan dus ook geene ontbranding ontstaan of voortgaan; de gloeijende laag be- 

 schut al wat daaronder ligt. 



Deze verklaring komt ons voor, volkomen rekenschap af te leggen van de 

 feilen, door Aubert aangevoerd. 



Aubert vond voorts niet, dat do vochtigheid der lucht of de tcmperatuui' 

 op de zelfontbranding invloed hadden; 



Hij vond dat hard iiilgegloeide kool meer het vermogen van zelfontbranding had, 

 dan minder hard gegloeide, derhalve hoe poreuscr, hoe meer onlbraiidbaar. 



Zwarte, hard uilgegloeide kool moet, om het verschijnsel te vcrloonen, tot 



