68 OVER DE OORZiKEN DER ZELFONTBR VNDING 



houden, zoo ware broeijing en dus ook zelfontbranding onmogelijk. Het hooi 

 leert het ons wederom. Het is versch hooi, dat broeit; hooi, dat eeaigen tijd 

 aan de lucht blootgesteld geweest, daarna gedroogd is en droog is geble- 

 ven, broeit niet meer. Geldt dit van hooi, hetwelk om het broeijen zoo zeer 

 berucht is, zoo veel te meer zal al het gezegde gelden van hcnnip, vlas, van 

 versche onbewerkte^ of ook wel bewerkte stoffen, van koffijzakken, los touw- 

 werk, ruwe garens, ruw linnen, ruw doekwerk, kardoessaai, werk, pakwerk, 

 ruwe katoenen. Versch, nog vochtig zamengepakt, zullen deze meer of min, 

 sommige sterk broeijen en onder daartoe gunstige omstandigheden tot ont- 

 vlamming kunnen komen. Die broeijing zal in het scheepsruim van een schip, 

 varende in warme gewesten, zeer worden bevorderd en alzoo ook de mogelijk 

 daarop volgende zelfontbranding. 



Ontneemt men aan die voorwerpen hunne verschheid, droogt men ze daarna 

 en pakt men ze goed digt op een, zoo is daardoor het het gevaar van broeijen 

 veel verminderd. 



Maar, terwijl de voorwerpen, die door zuurstof op te slorpen daarvan een- 

 maal verzadigd kunnen worden en dan niet meer zelfontbranden kunnen, zoo 

 is het met het aan de lucht blootstellen en droogen van deze voor broeijing 

 vatbare voorwerpen niet gelegen. En ziedaar juist het bezwaar, hetwelk de 

 broeijende voorwerpen opleveren. Worden zij namelijk later weder vochtig, 

 hetzij door losse pakking en vochtige lucht, die tot in het binnenste kan 

 doordringen, of zelfs bij vaste pakking, wanneer zij door regenwater of een 

 lek in het schip bevochtigd worden, dan kunnen vele der genoemde voor- 

 werpen inderdaad broeijen, alsof zij versch waren en dien ten gevolge zelf- 

 ontbranden. De voorbeelden daarvan zijn menigvuldig. 



Wij moeten verklaren, dat het voor sommige gevallen van zelfontbranding 

 van ruwe linnen, katoenen of andere voorwerpen soms moeijelijk met zeker- 

 heid uit te maken is, of zij verbranden door voorafgegane bro<MJing, of door 

 oxydatie van cene vette stoffe, daarin vervat. Ongaarne zouden wij voor elk 

 geval de beslissing op ons nemen, of de ecne of wel de andere werking besta. 

 Ondersteunen doen zij elkander niet, zoo als wij boven (bl. 28) zagen, althans 

 zal dit onder de zeer groote uitzonderingen behooren; want met vet door- 

 trokken weefsels broeijen niet; vet gaat die soort van werking tegen, welke 

 bij broeijen plaats heeft, en broeijen veronderstelt water, waardoor de oxydatif^ 

 eener olie die mogt aanwezig zijn, weder wordt tcgengestreefd. 



Indien het geoorloofd is onze meening uit te spreken, dan zouden zij deze 



