BESCURIJVIIVG VAN GEBREKKIGER HEKSEN- EN SCHEDEL VORM. ö 



beide wandbeengaten zijn zoo eng, dat zij ter naauwcrnood een zwijnsborstel 

 doorlaten j' de gescheurde gaten komen mij naauw voor; de achterste knokkel- 

 gaten zijn ter naauwernood aangeduid; de kanalen daarentegen voor de her- 

 sencarotiden zijn zeer wijd. Opmerkelijk komt mij voor de smalheid der zeel- 

 plaat, die met den zeer dikken hanekam verborgen ligt tussclien de haar eenig- 

 zins overwelvende oogkasplaten van het voorhoordsbeon. Dit is cene ontwij- 

 felbare toenadering tot hetgeen bij do vierhandige zoogdieren plaats heeft, en 

 een gevolg tevens van de smalheid van het voorhoofdsbeen. Niet minder wordt 

 mijne aandacht getrokken door den vorm van den Turkschen zadel. Behalve 

 zijne zeer bekrompene ruimte is daaraan opmerkelijk de wijze, waarop de voor- 

 ste clinoidaal-uitsteeksels incensmclten met de middelste tot vorming eener 

 ringvormige opening achter de gezigtszenuwgaten, waardoor de hersencarolidc 

 heengaat. Dergelijke afwijkingen zijn bij krankzinnigen niet zeldzaam. Otto * 

 gaf daarvan reeds voorbeelden, en ik zoude uit eigene ondervinding een paar 

 schedels kunnen aanvoeren van krankzinnigen, in het Buitengasthuis alhier 

 verpleegd geweest, in een van welke de middelste clinoidaal-uitsteeksels ont- 

 breken, en de voorste en achterste tot eenen ring ineensmelten, terwijl in 

 den anderen de bestaande middelste clinoidaal-uitsteeksels verbonden zijn, 

 zoowel met de voorste als met de achterste. 



Wat de hersenzenuwgaten betreft, teeken ik op den geringen omvang der 

 ronde en den grooten der eironde zenuwgaten, groote wijdte voorts der voorste 

 knokkelgaten en der inwendige gehoorgaten. 



Aan het aangezigt {Füj. 7) is, behalve zijne reeds genoemde asynnnetrie, 

 merkwaardig de sterke ontwikkeling van opperkaak-, neus- en jukbeenderen, 

 waardoor het aangezigt een groot overwigt krijgt en sterk uitpuilt. De neus- 

 wortel is breed. De zeer ruime oogkassen hellen schuins benedenwaarts weg; 

 aan hare bovenplaat is de kuil voor de traanklier zeer diep; de oogkasplaat 

 van het jukbeen zakt weg, waardoor de ronde gaten van het wiggcbeen meer 

 dan gewoonlijk achterwaarts in de oogkas zigtbaar worden. De aangezigts- 

 naad van het tusschenkaakbccn is niet zigtbaar ; maar aan hel verhemclte 

 vertoonen zich duidelijk de vier gescheiden tandkaskernen voor de snij tanden, 

 waaruit zich dit been vormt. 



Tot zoo verre gaat mijne beschrijving. Als slotsom daarvan en uit de iie- 

 schouwing der afbeeldingen wordt gereedelijk afgeleid, dat schedel (;n lierse- 



Otto, Seltenu Beobachtungen, Heft. 1, pag. 74. 



