( 3 ) 



jes,die ik ontvangen had, bloot aan de winter tempera- 

 üiur van een vertrek , waarin niet geftookt werd. 



De temperatuur was naauwlijks op aS" F. gcdaalt, 

 of al de zoogaiocmde élaïne floMe tot ccnen mtten kaas- 

 achügeti klomp , zoodat er in de fleschjes ook geen en- 

 kele droppel vloeibare olie overbleef. Het crgfte hier- 

 van was nog, dat de olie van den heer overduin, 

 wanneer dezelve eenmaal dik geworden is, veel langer 

 tijd noodig heeft, dan gewone horologiemakersolie , om 

 weder te ontdooijen. Een fleschje van de laatfte en een 

 ander, even groot, met élaïne gevuld, plaatfte men in 

 een mengfd van fneeuw en keukenzout. Beide de Oliün 

 werden, na geftold te zijn, in eene kamer, waarvan 

 de temperatuur 48» 4 50- F. was, nedergezet. Vier 

 en twintig uren later was de olie volkomen vloeibaar, 

 maar de élaïne bleef nog onveranderlijk dik. 



Ik vroeg over dit alles opheldering aan mijnen vriend, 

 den heer nahuijs van burgst , die mij fpoedig be- 

 rigtte, dat er eenige verwarrmg had plaats gehad met 

 fleschjes élaïne, die beter en anderen, die minder goed 

 waren, dat ik zeker van de laatfte had gehad; doch, 

 dat hij mij nu twee fleschjes zond, voor wier echtheid • 

 hij inftond, offchoon de olie in het eene wat geler Van 

 kleur dan de andere was. 



De winter was nu verftreken , en met een de gele- 

 genheid , om de élaïne gemakkelijk aan eene lage tempe- 

 ratuur bloot te ftellen. 



De heer nahuijs leidt uit zijne proeven af, dat de 



élaïne, het koper, waarmede hetzelve in aanraking is, 



niet doet roesten. Om dit te beproeven , herhaalde ik 



een gedeelte zijner proeven , met de twee foorten van 



A 3 iia. 



