C 119 ) 



invloed de ijzeren flavcn op ceiie magneetnaald hebben , 

 met betrekking tot Iiarcn ftand, lengte en dikte, en 

 vooral daarmede aangetoond, dat, wanneer eene ijzere 

 ftaaf zoo nabij eene magneetnaald gehouden wordt, dat 

 zij in den werkkring van de naald geraakt , de magneet- 

 naald hare werking op de ftaaf uitoefent en bij dezelve 

 eene pool doet ontftaan, waardoor de uitkomften on- 

 naauwkeurig worden ; zoo trekt eene zuivere ijzere ftaaf, 

 in den magnetifchcn Equator gehouden , geene kompas- 

 naald aan, wanneer men haar niet te nabij brengt, doch 

 te nabij gebragt zijnde , trekt zij de noord- en zuidpunten 

 beide ann , omdat de einden der naald tegenovergeftelde 

 polen in de ftaaf voortbrengen; men moet zich dus, 

 zegt hij , bij zijn' JMagnetimeter altijd bedienen van eene 

 zeer kleine en gevoelige magnectnaald en de ftaaf, zoo 

 als de zijne van 6 en 9 duimen lengte , op 2I j\ 2?. j^j^ 

 (Engclfche maat), van de naald venvijderd houden. 

 Deze zijne proefnemingen toonen dan tevens aan, dat 

 het niet volkomen waar, is, dat het ijzer de magneet 

 aantrekt; neen, het ijzer trekt alleen de magneet aan, wan- 

 neer het door de uitwerking der mftgneetkracht polari- 

 teit verkregen heeft, en daar dit in alle ftanden plaats 

 heeft, alleen niet in den magnctifchon Equator; zoo 

 zien wij ook deze aantrekking gebeuren, zonder dat 

 het daarom in alle gevallen zeker is. 



Uit al het bovenftaande is het blijkbaar, dat niet al- 

 leen scoRESBY, noch de Latijnfche, noch de in den ja- 

 re 1784 gemaakte Hoogduitfchc vertaling, van het «re- 

 zegde ,werk van brugmans, gelezen heeft; maar dat 

 ook andere Engeifche en Franfche Schrijvers niimiicr dit 

 werk in handen genomen hebben, hoe menigvukli"' het- 

 ^^5 ° zcl- 



