( ' ai6 ) 



narigtcn van zelfontbrande vrouwen ons in het jaar 

 1813 en 1814 door filleau en proteau medege- 

 deeld (*); alleen wordt van de weduwe paris, door 

 FILLEAU gezegd , dat zij wel aan vallende ziekte , doch 

 niet aan drankzucht onderhevig was. Dit laatfte wordt 

 ook niet vermeld in het berigt der Nederlandfche Staats- 

 cotirant van 24 December 1818, wegens eenc reeds 

 bejaarde vrouw , te Arnhem verbrand , waaromtrent de 

 Hoogleeraar g. bakker den eerflcn Januarij daarop vol- 

 gende, eenige ophelderingen gaf, nevens de redenen, 

 die Zijn Edele op het vermoeden van zelfontbranding 

 bragten , bellaande vooreerst : in het korte tijdbcltek van 

 nog niet een en een half uur, in hetwelk de verbran- 

 ding niet van een gedeelte, maar van het geheele lig- 

 chaam plaats greep : in de gaaflieid eener aanwezige floof, 

 zoo wel als in het uitgaan eener brandende kaars : in de 

 Hinkende damp en rook , die de kamer vervulde , en eene 

 bijgebragte lamp terflond uitdoofde ; eindelijk in het 

 getuigen der inwoners van het huis , hoegenaamd geen 

 geroep of gcflommel gehoord te hebben. 



Wat Kopp bewogen hcbbe, alleen de verhalen van vrou- 

 wen te verzamelen , wil ik niet bepalen ; hem toch was het 

 verhaal uit de Ephetn. N. C. ylnn. 10, volgens het- 

 welk drie Kurlandfche edelen zich zoodanig bedron- 

 ken, dat twee hunner, onder uitbarfling van vlam uit 

 den mond, bezweken, niet vreemd, en daar hij zijn eerde 

 geval uit tjartholinus ontleende, zullen hem die 

 van "twee Decnfche landlieden en ecnen Pool , die , na 

 misbruik van brandewijn , met vlambraking verbranden , 



even- 



(*) FiLLEAü , .Touni. Cen. de Mid. par sedillot , ISIan 

 1513. Prüteau , ib. Mars 1814. 



