( 229 ) 



ftelfd bezagen en hierdoor aan de waarneming die 

 valfclic tint gaven, welke, als de teruggekaatftc drog- 

 beelden der opdoeming , van den weg der waarheid en 

 wezenlijkheid alleiden. Dus zagen p. aimé lair en 

 KünN,bij de verklaring der zelfontbranding uit het doorr 

 trekken der deelen met wijngeest, over het hoofd, dat 

 misbruik van brandewijn niet in alle gevallen plaats 

 greep , hetgeen ook filleau van de verbrande weduwe 

 PARIS uitdrukkelijk getuigt. Daarenboven blijven zij 

 ons het bewijs fchuldig, dat de werktuigen der verte- 

 ring den brandewijn niet ontbinden , en dat op deze 

 wijze de verfchillende deelen met wijngeest als door- 

 trokken worden; ook hebben rolli en alberti dez? 

 aanmerking ontweken, toen de eerfte reeds in 1744 eenc 

 bijzondere vatbaarheid voor verbranding van het bloei 

 en cene ophooping van brandftof , vooral |n de vliezep 

 aannam, terwijl alberti, in 1755 meer bepaald de 

 verfchillende doffen opgeeft, welke dit brandbaar be- 

 ginfel in het ligchaam ontwikkelen en ophoopen. 



Om de vooronderftelling van CHiRAC te ontzenuwen, dat 

 alleen vermeerdering van vet de zelfverbranding zou 

 veroorzaken , behoeven wij alleen het verhaal van ta 

 CAT te herinneren , waarin de bij Dol verbrandde Me- 

 vrouw DE EOisEON zeer mager genoemd wordt. Groo- 

 ter fchijn van waarheid omdraait de zinrijke hypothefe 

 van KOPP , die ook door jiarc verdedigd is. Beide 

 nemen eene bijzondere vatbaarheid voor verbranding 

 aan , die door ziekte , vooral door ouderdom , begun- 

 fligd wordt. Overdaad van geestrijke vochten verzwakt 

 in dezen toelland de opflorpcnde vaten, hierdoor kan 

 de brandbare ftof zich gemakkelijker door het ligchaam 

 P 4 ver« 



