C 306 ) 



men wil , eene zamenbooping van beenftof in het oor- 

 Ipronkclijke kraakbeen, bijkans op overeenkomltige wij- 

 ze , als bij den menscli en overige zoogdieren , waar 

 foms enkele deelen , die volgens de inftclling der na- 

 tuur kraakbeenig behoorden te blijven, door beenftof 

 worden ingenomen. Men herinncrc zich hier aan het 

 Ilrottenhoofd , aan de kraakbccnige tiisfchcnvocgfcls der 

 ribben. Indien nu deze beengroei al dieper en dieper 

 doorgaat, neemt hij eindelijk de gcheelc ruimte in, die 

 te voren door kraakbeen was aangevuld. Zoo vindt 

 men het in enkele gevallen bij den mcnsch; zoo treft 

 men het aan als natuurlijk verfchijnfel bij den Haai. 



Deze beenftof is bij de haaijen zeer digt, fijn en po- 

 reus, verkrijgt echter nimmer eene hardheid, die zich 

 door het mes niet ligt verdeden laat (*). Zij zoude 

 echter , wanneer zulk eene beenwording onafgebroken 

 doorging, in de vinnen vooral, zeer hinderlijk zijn, en 

 het beftaan dier visfchcn op zekeren leeftijd onmogelijk, 

 maken. 



Doch het zijn juist in de vinnen afgebroken ftukken , 

 die door een verbcend rondvlakkig einde vrij bewegelijk 

 blijven met de voorgaande en opvolgende van denzelf- 

 den ftraal , hoewel niet naar vaste regels of afftanden. 

 De wijze hoe, fchijnt af te hangen van den meer of 

 minderen zwaai en buiging, die de vinnen gewoory zijn 

 bij het zwemmen aan te nemen, of naar de kracht, 

 waarmede zij op een' flag moeten werken. Zij zijn 



daar- 



(•) Zie Ocuvres de viCQ d'azyr , tccucillies ei publiies avec 

 des tiofes et un Discours fur fa vie et fes ouvra^es , par JACQ. 



L. MOREAU DE LA «ARTIIE , 7". V. />. 163. Par, iScS- 8". 



