C 308 ) 



betgrondftuk totaaii den top drie vierden van een' duim 

 lang (♦). 



Deze tanden nemen toe in grootte met den aanwas 

 van den viscli , zoodat de omtrek der kaken en uitge- 

 breidheid der tanden tot elkander eene vaste betrekking 

 houden. 



Indien men nu in aanmerking neemt, dat die tanden 

 200 zeer in grootte kunnen aanwinnen, dat zij met 

 hun grondftuk de plaats van een viertal der boven ger 

 noemde innemen, zal het niet meer zoo ongeloofeijk 

 fchijnen , dat bij den Jonashaai de gaping van den bek 

 ten minfte zeven voeten kan halen, en dus zoo vele 

 ruimte toelaten, dat men vrij en ongehinderd in den- 

 zelven regtftandig zoude kunnen verblijven. 



Al dat wonderfpreukige , hetgeen men in fommige 

 befchrijvingen van dezen visch meende te vinden, ver- 

 dwijnt hiermede grootendeels. Om er Hechts iets van 

 te zeggen , zal ik overnemen , hetgene van den Jonas- 

 haai in de Verhanchlingen van de Jkademie der fFe- 

 tenfchappen te Parijs, van den jare 1741 voorkomt. 



De Heer geoffroy , vindt men daar, heeft ons een' 

 brief medegedeeld, die hem van Marfeille gefchreven 

 is, bij het zenden van vier tanden, van een' Lamia 

 (Jiaai) , die gevangen was bij de eilanden van St. Mar- 

 guerite. Deze is een groote visch, dien men meent 

 te zijn de Carchariat der ouden , en dien men foratijds 

 ziet op de kusten van Langucdok , Provence , Italië en 



Span- 



(^•) Ik heb breedte en hoogte genomen van de oppervlakte 

 det landen , die als glazuur vrij uitfteekt buiten het verband 

 met den kaakrand. 



