( 3ia ) 



tot zulk een wanbegrip is gekomen, daar herissant 

 reeds in het jaar 1749 beter geleerd had (*). 



De binnenwaartfche rigting van het toppunt, zelfs 

 aan de buitenfte rij tanden, is bijzonder gefchikt, om 

 de eens gevatte prooi den teruggang onherroepelijk te 

 benemen. Wordt bij het geweldig fpartclen, of het 

 krachtdadig tegenwerken van een levend dier, deze of 

 gene tand der buitenfte rij losgefcheurd of verbroken , 

 dan ftaan de tweede gereed, om de plaats dezer eerften 

 te Vervangen. 



De fcherpte van hunne kanten, die bij velen zaagswijze 

 zijn ingelvorven , de fpits toeloopendc punten , het 

 groot vermogen der fluitende kaakfpieren, alles werkt 

 mede , om elk gedeelte , dat in zulk een' muil gevat 

 wordt , als verloren te rekenen. Geen wonder dan , 

 <iat zoo menigwerf geheele ledematen in éénen flag ter 

 prooi geworden zijn van de gulzige roofzucht dezer 

 dieren, en men zich nergens veilig rekent, waar hiuine 

 nabijheid erkend is. 



Konden alzoo deze visfchen met dezelfde zekerheid 

 hunne prooi vervolgen , als de meeste dieren doen , 

 geen enkel voorwerp bleef vrij van hunne woede; om 

 dan voor zulk eene vernielende drift genoegzaam tegen- 

 wigt te hebben , moesten de overige fchepfelen ecnige 

 bepaling vinden in hunne eigene geflieldheid , of in die 

 van hunnen vijand. Dat het eerfte onmogelijk is, vloeit 

 als van zelve voort uit de onderfcheidcne bcftemming, 



die 



(*) Zie Recherches Jiir les ufagcs du grand ncmbrc de dents 

 du Canis Carcharias, in Hhtoire de C Académie Rvjak des 

 Sciences, Aiméc 1749. />. 155. l'aris 1753. 4". 



