C 321 ) 



zijnen naam draagt, en zoodanig gerigt is, dat allè ver- 

 menging van de eens onnut gewordene flofFeii , itiet de 

 nog voedzame deelen ten volle belet wordt. 



Van geene mindere waarde is voor eert iSTatuurondef- 

 Eóeker, dat de binnenfte oppervlakte van het dun gé- 

 darmte allerwegé, doch voornamelijk in de nabijheid 

 van de maag, met eene ontelbare menigte van opflor- 

 pende mondjes voorzien is, die het eens gevormde 

 Voedfel uit den nuttelö'ozen hoOp afzonderen , en langS 

 eëne eigene foort van vaten tot de bloedmènging over- 

 brengen. 



Om deze opflurpende oppervlakte in uitgebreidheid 

 te doen winnen, is dan ook het inwendig bekleedfel van 

 dit darmkanaal niet glad , maar zeer vlokkig ; waardoor de 

 mondingen der vaten in naauwe aanraking met het 

 voedfel gebragt worden. Het is daarenboven zoodanig 

 verlengd in zijsvormige verdubbelingen , dat de voedende 

 ftof, tegen dezelve aangevoerd, beftendig gelegenheid 

 vindt, om in de opene monden der opflorpende vaten 

 te dringen. 



Brengt men nu het darmkanaal der haaijen in verge- 

 lijking , dan wordt men bij den eerden opflag als gedron- 

 gen , de natuur van ver^vaarloozing te befchuldigén. 

 Deze dieren immers fchijnen zoo fiiefmoederlijk be- 

 deeld , dat men zich onwillekeurig afvraagt , wat toch 

 de reden moge geweest zijn van zulk eene karige ver- 

 zorging? 



De flokdarm , zeer wijd aan bet begin , is tot op dè 



helft van deszelfs lengte inwendig bedekt met fpitfe 



tepelachtige verlengfels, övêréenkóiiiftig mét hetgene 



men bij fchildpadden pleegt waar te nemen. Van hier 



JC a tot 



