( 476 ) 



aard vcraiiilerd kunnen wortlcn. De oorzaak , die deze 

 verandering in de voortbrenglclcn der natuur daarftelt, 

 heeft men algemeen met den naam van kvcmkracht be- 

 ftcmpeld. Men zag ccne reeks van bijzondere verfcliijn- 

 felen, die van de algemeene meer of min afweken; men 

 nam deze in bijzondere ligchamen waar, die op zich 

 zclven voor een' kortcren of langercn tijd , buiten den 

 invloed der overige natuurvoortbrciigfclen , konden be- 

 ftaan en de verzameling van deze verlehijnfelen noemde 

 men leven. De oorzaak van dit geheel , Icvcmkraclu 

 genoemd, drukt dus niets meer uit, dan ecnc werkende 

 oorzaak in deze voortbrcngfelcn der natuu^r, waardoor 

 deze zoodanig van de andere vcrfchillen , dat . zij die 

 verzameling van verfchijnfelen daarftelkn, welke wij 

 leven noemen. 



Wij zien hieruit, hoe beperkt onze kennis is, en hoc 

 weinig wij ons kunnen voorflellen, hoedanig de natuur 

 in het volbrengen dezer vcrrigtingen te werk gaat. De- 

 ze oorzaak , aangenomen om ons de vcrfcliijnfelen min 

 of meer duidelijk te maken, brengt ons echter niets 

 verder, dan wij met ons zuiver waarnemings-vermogen 

 kunnen komen : wij naderen er niets meer door aan het 

 wezen der zaak; doch wij moeten ecne oorzaak heb- 

 ben, omdat wij gevolgen zien. 



Wij zien hieruit wederom , dat wij , indien wij het 

 waargenomcne nagaan , kunnen weten v/at er is , daar 

 wij de verfchijnfelen des levens nooit met die der on- 

 bcwerktuigde natuur zullen verwarren; doch wij mcr* 

 ken tevens op , dat wij nooit en van niets kunnen we^ 

 ten , hoe het er is , veel minder bot het ontliond. — 

 Hoe minder ons waarnemings-vermogen ons ftof geeft 



tot 



