( 491 ) 



dan^eerst, als haar weeflel vaster wordt, behoeven zij 

 flechts eniige moeite te doen , öra voedfcl op te ne- 

 men. Welligt fluiten de uiteinden van ibnimige atlciiei- 

 dende vaatjes deze wormen in het levende Hgchaam aan 

 zich aan en voeden' dezelve zoo doende onmiddellijk, 

 zoo lang zij geen eigen wezen kunnen uitmaken , even 

 eens als dit bij de vrucht van alle volmaaktere dieren het 

 geval is. Zoo zoude de /Iscaris lumbricoïdcs met hai 

 ren mond, het eene uiteinde, de Tcitia foUum niet 

 hare zijdelingfche openingen , die over hare geheele op- 

 pervlakte zijn verlpreid, zeer los met de uiteinden der 

 affcheidende vaatjes kunnen vereenigd zijn , zoo lang 

 zij niet in ftaat waren op zich zelven te blijven befl:aan , 

 doch naderhand hiervan worden afgefcheiden , en dan 

 een wezen op zich zelve uitmaken. Naderhand echter , 

 als de wormen grooter geworden zijn, zou deze wijze 

 van voeden volllrekt niet meer noodzakelijk zijn, al nemen 

 wij aan , hetgeen zeer gewaagd is , dat dezelve in het 

 eerst had plaats gehad , ja , zelfs is zij , indien do 

 worm grooter is geworden , onmogelijk. ledere worni , 

 met zijne eigene organen voorzien , heeft ook liet ver- 

 mogen voedfel tot zich te nemen , en het zelfs , indien 

 het niet onder zijn bereik is, tot groot hinder van den 

 wormzieken , te zoeken. De /hccriJcs lumbricoïdcs 

 nemen fomwijlen wel eens de uiteinden der darmvaatjes 

 in hunnen mond. en zuigen dezelve naar binnen, indien 

 hun voedfel ontbreekt. Hierdoor ontflaan de grootfle 

 pijnen , de erglte verfchijnfelen. Het doorboren der dar- 

 men, door FOKESTUS, DELKWEER en anderen waarge- 

 nomen, en aan ecncn gelijken oorfprong toegekend, is, ons 

 //'s be- 



