( 9 ) 



ecnc geringere hoeveelheid zuurnof bevat, dan het 

 phosphorzuur. Het verdwijnen dus van dezelve door 

 de verbranding bewijst niet, dat dezelve tot de zelfont- 

 vlaraming noodig is. 



Van meer gewigt is de opmerking, dat de phospho» 

 rus , Avelke het meest met deze witte ftof bedekt was , 

 het gemaklcejijkfte van zelvcn ontvlamde; doch ook 

 hierin vinden wij ecne groote moeijelijkheid , daar dit bij 

 deze ibort van phosphorus, zoowel in het ijdel als daar 

 buiten gebeurde ; immers , het is een afzonderlijk , en 

 van geheel andere oorzaken , dan de gewone ontvlam- 

 ming afhangend verl'chijnfcl , dat de phosphorus in het 

 ijdel van zelven ontvlamt. Zonderling kwam het ons ook 

 voor, dat door aflhijden van deze witte korst de 

 phosphorus echter in ftaat bleef van zelven te ontvlam- 

 men, en de heer K. echter de oorzaak der zelfont- 

 vlaraming aan deze korst tocfchrijft. Er volgt hier im : 

 mers uit, dat de phosphorus van zelven ontvlamt, zon- 

 der deze korst te hebben ; want met affnijden kan men 

 immers eene zachte weg te nemen korst geheel wegne- 

 men? Om deze reden dus kunnen wij geenszins met den 

 heer K. inftemmen , te ondcrfcheiden tusfchen mechani- 

 fche en chemifche wegneming der korst , door welke laatfte 

 hij de verbranding van den phosphorus, en hierdoor, 

 zoo als wij zoo even zagen, ook de verbranding van het 

 witte bedekfel , bedoelt. Uit deze daadzaken echter, kun- 

 nen, .wij befluiten, doch ook niets meer, dan, dat de 

 zelfontvlamming van den phosphorus kan plaats hebben , 

 JQdicn de flaat van den pliosphorus , onder welken hij 

 door een wit bedekfel is bedekt geworden , niet veranderd 

 is; jf onder iets aan het witte bedekfel zelve te hechten. 

 A 5 De 



