C 20 ) 



wel in de regte reden ftaan met het vermogen de kool 

 te vcrdcelen, en meer poriën aan dezelve te bezorgen. 



Hierop volgt bij den lieer van dijk eene gefcliikte 

 wijze, om het ontkleurend vermogen der kool te bc- 

 ■palen, en de fchrijvcr voegt hier bij deze tweede uit- 

 gave eene befchrijving en afbeelding van den decolori' 

 'mètre (voor ons even goed ontkkurmetcr te noemen) 

 van PAijEN, waarvan wij in do Kunst- en Letterbode 

 van de maand December 1825, ook eene zeer juiste 

 befchrijving van denzelfden fchrijver hebben gevonden, 

 en daarom de lezers ook naar dezelve kunnen verwijzen. 

 Met dezen decolorimetre heeft v. D. verfchillende proe- 

 ven met fuiker genomen. 



De kool gaat het bederf tegen door de vochtigheid 

 tot zich te trekken, welke tot rottende gisting onmis- 

 '-baar is. 



De verklaring van de werking der kool, om bederf 

 ■weg te nemen, is minder gemakkelijk, en v. D. durft 

 daarom ook deze werking niet uiteen zetten. 



Het opbruifen van het water, hetwelk met kool ver- 

 mengd wordt, is, naar ons inzien, alleen het uitdrij- 

 ven van lucht, in de poriën der kool voorhanden, en 

 deze is, omdat zij met koolftofzuur gemengd is, tot 

 verbranding ongcfchikt. 



Het fcheiden van lood uit het water, door middel 

 van kool, fchljnt ons toe aan den koolftofzuren kalk, 

 (Jub-carbonas calch') even zeer als aan den zwavelhou- 

 denden kalk {fulphurctum calcis) te moeten toegefchreven 

 worden, waardoor de affcheiding dus gedeeltelijk op 

 bovengemelde wijze gefchiedt ; de zwavelkalk cclitcr op 

 zich zelven , hetft het vermogen loodzouten te ontbin- 

 den. 



