( 71 ) 



big , waardoor een roodachtig nedeqjloflel ontftaat. Hier- 

 door ontdekten wij arfciiictm , hetwelk volïtrckt niet 

 door de twee andere proefmiddelen werd aangeduid. 



Het behandelen van den diamant, als ook van den 

 Amianth, bl. 95, komt, dunkt ons, niet in een 

 woordenboek van droogerijen in aanmerking. Hierbij 

 (bl, 46) zegt de Heer B., dat men reeds eeneeeiiwvóór 

 NEWTON gegist had, dat de diamant eene brandbare 

 zelfftandigheid moest zijn. Het is echter bekend , dat 

 NEWTON deze gisfing deed , omdat de diamant zulk een 

 groot vermogen tot ftraalbreking bezat, en hij de lig- 

 charaen , in de regte reden van hun vermogen tot ftraal- 

 breking, brandbaar had gevonden, hetwelk door proeven 

 van de Academisten te Florence in 1694 genomen, be- 

 vesti"-d werd. Naderhand hebben darcet, roellej 

 MACQUER en CADET, vele proeven met den diamant 

 genomen, welke deszelfs brandbaarheid bevestigen; 

 doch LAVOisiER is de eerfte geweest , die den aard de- 

 zer verbranding opgaf. 



De Latijnfche naam albumirie is, gclooven wij, niet 

 in gebruik , daar de uitgang op e van het Franfche 

 woord afkomt; ook kan eiwit met cimijlof mtx. gelijk 

 gefteld worden (bl. 64) , zoo als de Schrijver op diei 

 zelfde plaats opgeeft. -> 



Het woord vezelp of xoor fibrine gebezigd, komt ons 

 minder doelmatig voor , daar fibrine niet de ftof of het 

 hoofdbeftanddecl der vezelen, zoo als in het eiwit dé 

 eiwitftof, maar de vezels zelve uitmaakt (bl. 65). Zoo' 

 ook wordt bl. CG voor looiftof, {tannin , principium 

 coriarium') eene looijemlt zelfftandigheid gebruikt, 

 E 4 het- 



