( 136 ) 



door hen, die zich den barren zandweg tusfchen Haar- 

 lem en 'j Hage herinneren. Evenwel heeft ook deze 

 allernuttigfle inrigting van den Ilaagrchen ftraarweg met 

 de grootfte tegenkanting te worftelen gehad. Omtrent 

 het jaar 1770, verzochten Mr. adriaan van der 

 DOES, Baljuw en Schout van IFasfcnaar en Ziiidwifk 

 en Mr. cABRiëL bourcourt , -verlof aan de Staten, 

 om den weg van 's Hage naar Haarlem te bertraten , 

 en daarop te mogen (lellen zeven tolhekken. De ftraat 

 zoude gemaakt worden van harde gele klinkers en acht- 

 tien voeten breed zijn. Doch tegen dit ontwerp kant- 

 ten zich bijna al de belanghebbenden , en in het bijzon- 

 der diegenen het flerkst, welke het meest door de ver- 

 betering van dezen weg zouden bevoordeeld geworden zijn. 

 In de ecrfle plaats befchermdcn Dijkgraaf en Hoog- 

 heemraden van Rijnland, hunne hooge voorrcgten. Zij 

 beweerden, dat zij, hunne Ministers en bedienden van 

 alle tollen op den nieuwen weg behoorden vrij te zijn , 

 en zij eischten dus een regt , hetwelk tegenwoordig de 

 Ministers' des Konings niet uitoefenen, die, even als 

 ■bijzondere perfonen , alle tollen op de groote wegen be- 

 talen. Voorts verlangde het Hoogheemraadfchap , dat 

 de fchouw over den nieuwen weg aan hun eeniglijk en 

 alleen zoude verbleven worden. Eene groote menigte 

 eigenaars van buitenplaatfen en van al de heerlijkhe- 

 den langs den weg, ijverden tegen de beftrating, 

 en rommige redenen, door hen bijgebragt, komen 

 ons thans wezenlijk vreemd voor. Zij bezigden ook 

 een argument , hetwelk tegenwoordig mede niet zel- 

 den gebruikt wordt. Wanneer er voorflagen gedaan wop> 



den. 



