C 137 ) 



den, om de middelen van vervoer, van (zoogenaam- 

 de) diligences, postwagens en fchuiten te verbeteren, 

 zegt men dilwijls, dat dezelve zoo volmaakt en vol- 

 doende zijn, dat er niets te verbeteren over is. Even 

 zoo beweerde men in 1770, dat de Haagfche zand- 

 weg bijna onverbeterlijk was. Voorts ftelde men , 

 dat niemand van den nieuwen weg eenig nut zoude 

 hebben, dan eeniü,e haastige reizigers, die men, ten 

 koste van de ingezetenen, het vermaak zoude verfchaf' 

 fen van een uur of anderhalf korter tusfchen den Haag 

 en Haarlem onder weg te zijn; dat de buitcnplaatfen 

 langs den weg, door het opruimen van het houtgewas 

 in waarde zouden verminderen; dat de groentens, 

 vruchten en cijeren , die langs den flraatweg vervoerd 

 zouden worden, bederven zouden; dat de rijtuigen te 

 veel zouden flijten; dat arme lieden zich niet, gelijk in 

 het zand, van oude paarden zonder ijzers, zouden 

 kunnen bedienen; dat de beftrate weg, uit hoofde 

 der tollen, door iedereen zoude worden gemijd, zoodat 

 de dorpen en plaatfen langs denzelven het voordeel en de 

 aangenaanilïcid van den doortogt van vreemden zouden 

 misfen. Maar eindelijk, indien dan niettegenllaande 

 alle deze redenen, deze (Iraatweg toch moest gemaakt 

 worden , verlangden de grondeigenaars langs denzelven 

 niet alleen volkomen vrijheid van tollen, voor hunne 

 perfoncn en huisgenooten, maar zelf voor hunne ge- 

 . raagtigden , doctor, chirurgijn, bakker, flagter, en 

 ingeval van verkooping op deze buitcnplaatfen, zelf 

 voor allen, die zouden komen koopen, of zich met 

 het gekochte naar huis zouden begeven. Het gevolg 

 K 3 van 



